DEAR KUYA MID,
Grabe, hindi ko talaga makakalimutan ‘tong araw na ‘to. Parang teleserye na ewan na naging comedy sa huli.
Isang hapon, umuwi ako nang maaga galing school. Tahimik yung bahay,yung tipong parang may tinatago. Bigla kong narinig yung mahina na usapan sa kwarto nina Papa. Kinabahan ako, kasi usually wala naman siyang kausap doon kapag ganung oras.
Dahan-dahan akong lumapit… tapos pag silip ko—BOOM.
Nakita ko si Papa… nakayakap sa maid namin!
As in yakap na yakap ha, parang bida sa drama. Nanlaki mata ko. Sabi ko sa sarili ko, “Hindi pwede ‘to… kailangan malaman ni Mommy!”
Takbo ako agad palabas ng kwarto, halos madapa pa ako sa pagmamadali. Sumigaw pa ako ng, “MOMMY! MOMMY! MAY SASABIHIN AKO!” Habang hinahanap ko siya sa kusina, sala, hanggang likod-bahay,wala.
Habang paikot-ikot ako sa bahay na parang nawawalang sisiw, lalo akong nainis. “Grabe, kung kailan kailangan ka, saka ka nawawala!”
Bumalik ako sa kwarto, ready na akong i-confront si Papa kahit nanginginig pa ako sa galit. Pagbukas ko ng pinto—
Natigilan ako.

Natigilan ako dahil pagbukas ko ng pinto, wala na roon yung maid. Ang nakita ko na lang ay si Papa na nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang isang panyo, at mugto ang mga mata.

“Papa, bakit mo niyakap si Manang Linda kanina?!” sigaw ko, kahit medyo nanginginig ang boses ko.

Napatingin sa akin si Papa, huminga nang malalim, at itinuro yung cabinet na nakabukas. “Anak, kumalma ka. Wala kaming ginagawang masama ni Linda.”

“Anong wala? Nakita ko, yakap na yakap mo siya!”

Eksaktong bumukas yung pinto ng banyo sa loob ng kwarto nila, at lumabas si Mommy. Pero imbes na magalit, tumakbo siya sa akin at niyakap din ako.

“Anak, sorry kung hindi kita narinig agad. Nandito lang ako sa banyo, naghahanap ng tissue,” sabi ni Mommy habang umiiyak din.

“Teka, bakit ba kayo umiiyak lahat?” tanong ko, litong-lito na.

Ipinakita sa akin ni Papa ang isang maliit na box na nakapatong sa kama. Laman nito ang isang lumang kwintas at isang sulat.

“Anak,” simula ni Papa, “si Manang Linda… nalaman namin kanina na siya pala ang nawawalang kapatid ng lola mo. Matagal na siyang nagtatago ng sikretong ito dahil natatakot siyang baka mapaalis siya kapag nalaman nating magkamag-anak pala tayo. Niyakap ko siya dahil sa sobrang tuwa at gulat nung ipagtapat niya ang totoo.”

Napanganga ako. Kaya pala palaging “special” ang luto ni Manang Linda kapag paborito ni Lola ang ulam. Kaya pala kamukhang-kamukha niya si Lola sa mga lumang picture.

“So… hindi kabit si Manang Linda?” tanong ko, parang gusto kong lamunin ng lupa sa hiya.

“Hala siya! Hindi, anak! Tita mo na siya ngayon!” tawa ni Mommy habang pinupunasan ang luha.

Lumabas si Manang Linda (o Tita Linda na dapat) mula sa kusina, dala-dala ang paborito kong merienda. “O, bakit sumisigaw ang pamangkin ko? Akala mo ba inaaway ako ng Papa mo?”

Napakamot na lang ako ng ulo. Sa halip na sampalan at sabunutan ang nangyari, nagkaroon kami ng instant reunion. Ang lesson learned? Huwag muna mag-conclude bago marinig ang side ng “akusado”—kundi, baka ang ending, ikaw ang magmukhang bida sa comedy!