Sa loob ng limang taon na iyon, palagi siyang nasasangkot sa mga scandal at nali-link sa iba’t ibang aktres, pero hinding-hindi niya ako kinilala sa publiko.

Sa isang sikat na talk show, tinanong ako ng host kung nagmahal na ba ako. Habang nakasalalay ang tingin ng lahat sa akin, si Sandro mismo ay nakangising sumabat:

“Ms. Kiana, marami akong kakilalang matitinong lalaki. Gusto mo bang i-reto kita?”

Sa nakaraang buhay ko, sa mismong araw na iyon, sa sobrang galit at sakit, inilabas ko ang singsing namin sa harap ng camera.

Ang sikat na “Drama Queen” na si Bianca Soberano ay agad na nag-walkout habang umiiyak. Akala ng lahat ay nasaktan siya, pero ang totoo, iyon ang simula ng impiyerno ko. Si Sandro, bagama’t walang sinabi sa harap ng camera, ay naging malupit at malamig sa akin mula noon.

Noong nagkaroon ako ng hemorrhage habang buntis at kailangang operahan, hindi man lang siya sumipot dahil abala siya sa pagdiriwang ng birthday ni Bianca sa isang sosyal na restaurant sa Bonifacio Global City.

At noong hinarass ako ng mga hired goons na inutusan ni Bianca, tumawag ako sa kanya para humingi ng saklolo. Ang tanging nakuha ko lang ay isang malamig na tingin, na para bang wala akong halaga sa kanya.

Doon ko napagtanto na sa paningin niya, isa lang akong gamit na hindi pwedeng ilantad sa liwanag.

Ngayong binigyan ako ng pangalawang pagkakataon, ngumiti ako nang matamis sa host:

“Opo, nagmahal na ako. Civilan siya, hindi taga-showbiz. At sa katapusan ng buwang ito, ikakasal na kami.”

1.

Nagkagulo ang buong studio. Walang nag-akala na aamin ako tungkol sa aking lovelife sa isang live broadcast.

Biglang nagdilim ang mukha ni Sandro. Halos mayupi niya ang hawak niyang baso.

Magsasalita na sana siya nang biglang sumingit si Bianca na may halong pang-iinis:

“Ay wow, Ms. Kiana! Ang galing mong magtago ha. Kung hindi ka pa natalo sa ‘Truth or Dare,’ siguro itatago mo ‘yan habambuhay?”

Dahil sa sinabi niya, nag-init ang comment section ng livestream.

【Kawawa naman ang mga fans ni Kiana! Iniwan na kayo ng idol niyo para sa lalaki!】

【Haha, mas gusto ko pa rin si Bianca. Focus sa trabaho, walang time sa lovelife. Strong woman!】

【Hala? Bakit kami kawawa? Actress si Kiana, hindi naman siya namumuhay para sa amin lang. Nanalo na siya ng sandamakmak na awards, deserve niyang sumaya! ‘Yung isa diyan, acting pa lang, hilaw na!】

Ngumiti lang ako nang bahagya:

“Kahit itinago ko, ako naman ang legal na asawa.”

Sa nakaraang buhay ko, akala ko ay biktima rin si Bianca, na hindi niya alam na kasal na kami ni Sandro. Pero bago ako malagutan ng hininga noon, binisita niya ako para ipamukha kung gaano siya kamahal ni Sandro. Doon ko nalaman na alam niya ang lahat simula pa lang.

Bahagyang nagbago ang mukha ni Bianca, pero hindi iyon napansin ng iba. Mausisa silang nagtanong sa akin:

“Miss Kiana, sino siya? May picture ba? Patingin naman!”

“Kung civilian man ‘yan at bagay sa’yo, siguradong gwapo!”

Ngumiti ako:

“Ayaw niya kasing nagpapakita sa publiko. Sa tamang panahon, ipapakilala ko rin siya.”

Pagkatapos ko iyong sabihin, may narinig kaming mahinang tawa mula sa gilid.

Tinaasan ako ng kilay ni Bianca, puno ng pangungutya ang kanyang mga mata:

“Baka naman imbento lang ‘yan, Ms. Kiana? Aminin na natin, may edad ka na rin at wala pang nababalitang boyfriend sa’yo. Nakakahiya naman kung magsisinungaling ka lang para may masabi. ‘Di ba, Sandro?”

Pabiro pa siyang dumikit kay Sandro.

Napakuyom ang kamao ko.

Agad namang sumang-ayon si Sandro, isang malamig na “Oo” ang isinagot niya.

Lalong lumapad ang ngiti ni Bianca.

Napatawa na lang ako nang mapait sa isip ko. Bakit ba ako umaasa pa sa kanya?

Sinubukan ng ibang guest na iligtas ang usapan:

“Naku, huwag niyo nang pansinin si Bianca, palabiro lang talaga ‘yan!”

“Privacy naman niya ‘yan, huwag na natin masyadong usisain.”

Magsasalita na sana ako nang biglang may boses ng lalaki na nanggaling sa pinto ng studio:

“Excuse me, nandiyan ba si Kiana? Susunduin ko lang sana siya.”

2.

Lahat ng mata ay napalingon sa pinto.

Isang matangkad na lalaki, nakasuot ng simpleng polo shirt at nakapamulsa ang isang kamay, ang nakatayo roon.

Magulo nang bahagya ang kanyang buhok, matangos ang ilong, at napakagwapo ng mukha na tila isang modelo. Kahit simpleng pananamit lang, kitang-kita ang lakas ng dating niya.

Nang magtagpo ang mga mata namin, napatigil din ako sandali.

Ngumiti siya:

“Kiana, tapos na ang shift mo. Tara na?”

Sumabog ang chat sa livestream:

【DIYOS KO! Ang gwapo!!! Ito ba ang sinasabing boyfriend ni Kiana?!】

【Akala ko gawa-gawa lang, pero may sumundo talagang mala-Greek god ang dating!】

Tumayo ako at magalang na nagpaalam sa lahat:

“Mauna na po ako.”

Habang naglalakad ako palabas, ramdam na ramdam ko ang nanunuot na tingin ni Sandro sa likuran ko. Isang tinging puno ng galit at pagtataka.

Hindi ako lumingon.

Nang malapit na ako sa pinto, narinig ko ang malamig na boses ni Sandro mula sa likuran:

“Kiana Valeriano.”

Napatigil ako at dahan-dahang lumingon:

“May kailangan po ba kayo, Mr. Valientes?”

Madilim ang kanyang mukha, punong-puno ng pagkairita ang kanyang mga mata.

Agad na sumingit si Bianca na may matamis na ngiti:

“Kiana, birthday ko ngayon. Yayayain sana kami ni Sandro na mag-dinner sa labas, baka gusto mong sumama?”

Tiningnan ko si Sandro, pero nanatili siyang tahimik.

Tumalikod na ako at nagpatuloy sa paglalakad:

“Hindi na. Happy birthday na lang. Marami pa akong gagawin.”

3.

Paglabas namin ng studio, agad akong inakbayan ng lalaki. Siya si Ethan, ang kababata ko na isang sikat na arkitekto sa ibang bansa. Kagagaling lang niya sa airport at sinunod niya ang plano naming magkunwaring “fiancé” ko para tuluyan na akong makawala kay Sandro.

“Salamat, Ethan,” bulong ko habang naglalakad kami sa parking lot.

“Kahit kailan, Kiana. Pero sigurado ka ba rito? Mukhang papatayin ako ng tingin ng ‘Asawa’ mo,” biro niya, pero ramdam ko ang pag-aalala sa boses niya.

Hindi pa kami nakakasakay sa kotse nang marinig namin ang mabilis na yabag ng sapatos. Isang malakas na hila ang naramdaman ko sa braso ko.

“Bitawan mo siya!” sigaw ni Sandro. Bakas sa mukha niya ang galit na hindi niya mailabas sa harap ng camera.

Huminto si Ethan at hinarap si Sandro nang walang takot. “At sino ka naman para mag-utos? Nakita mo namang kasama niya ako, ‘di ba?”

“Sandro, ano bang problema mo?” tanong ko habang pilit na binabawi ang braso ko. “Nandoon si Bianca sa loob, naghihintay sa birthday dinner niyo. Bakit mo ako sinusundan?”

“Kiana, huwag kang magbiro nang ganyan! Anong kasal? Anong katapusan ng buwan?” gigil na tanong ni Sandro. “Kasal na tayo! Nakalimutan mo na ba?”

Natawa ako nang mapait. Isang tawang puno ng pangungutya.

“Kasal? Ah, ‘yung papel na itinago mo sa pinakamadilim na sulok ng drawer mo? ‘Yung kasal na ikinahiya mo sa loob ng limang taon?” Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. “Sandro, sa batas, asawa kita. Pero sa buhay ko, patay ka na.”

4.

Eksaktong pagkatapos kong sabihin iyon, lumabas si Bianca kasama ang ilang cameramen at reporters na nag-aabang sa labas. Mukhang gusto ni Bianca na gawan kami ng eksena para mapahiya ako.

“Sandro! Bakit mo iniwan ang party ko?” tanong ni Bianca na kunwari ay nagulat. Napatingin siya sa amin ni Ethan. “Oh, Ms. Kiana, kasama mo pa pala ang… boyfriend mo?”

Ngumiti ako kay Bianca, isang ngiting kasing talim ng labaha.

“Bianca, buti dumating ka. Tutal mahilig ka naman sa balita, heto ang headline para sa’yo.”

Kinuha ko ang isang envelope sa bag ko—mga papeles na matagal ko nang inihanda mula nang magising ako sa buhay na ito. Inabot ko iyon kay Sandro sa harap ng lahat, kasama ang mga kumikislap na flash ng camera.

“Sandro Valientes, heto ang Petition for Annulment. Pirma mo na lang ang kulang.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Ang mga reporters ay nagsimulang magbulungan nang malakas.

“Annulment?! Ibig sabihin… kasal sila?!” “Ang matinee idol, may asawa na?!”

Sapo ni Bianca ang kanyang dibdib, parang hihimatayin sa gulat (o sa takot na masira ang career niya). Si Sandro naman ay namutla, nanginginig ang kamay na hawak ang envelope.

“Kiana… hindi mo pwedeng gawin sa akin ‘to. Masisira ang career ko! Ang image ko!” bulong ni Sandro, puno ng desperasyon.

“Limang taon kitang pinrotektahan, Sandro. Limang taon kong hinayaang tapakan mo ang pagkatao ko para sa ‘image’ mo,” malakas kong sabi para marinig ng lahat. “Ngayon, tapos na ako. Kung gusto mong pakasalan si Bianca, sige. Isinasaksak ko na sa baga niyo ang kalayaan niyo.”

Hinarap ko si Ethan at ngumiti nang tapat. “Tara na, Ethan. Masyadong masangsang ang hangin dito.”

Pumasok kami sa kotse at iniwan silang tulala sa ilalim ng mga ilaw ng camera. Sa pagkakataong ito, hindi na ako ang babaeng umiiyak sa dumi. Ako na ang reyna na naglalakad palayo sa sarili kong impiyerno.

5.

Isang linggo ang lumipas, at ang buong Pilipinas ay nayanig sa balita. Ang “Golden Boy” ng showbiz na si Sandro Valientes ay bumagsak mula sa kanyang trono. Hindi lamang ang balita ng lihim na kasal ang sumira sa kanya, kundi ang sunod-sunod na ebidensya ng kanyang pagtataksil at ang mga manipulasyon ni Bianca Soberano.

Lahat ng mga brands na ine-endorso niya ay nag-cancel ng contract. Ang mga pelikula niya ay hiniling na i-boycott ng publiko.

Habang nagkakagulo ang lahat, naroon ako sa isang tahimik na beach resort sa Palawan, malayo sa ingay ng Maynila. Kasama ko si Ethan, umiinom ng kape habang pinapanood ang paglubog ng araw.

Biglang tumunog ang phone ko. Isang hindi kilalang numero. Sinagot ko ito.

“Kiana… please…” Boses iyon ni Sandro. Paos, basag, at puno ng pagsisisi. “Nawala na ang lahat sa akin. Si Bianca, iniwan ako nang malaman niyang wala na akong pera at career. Ikaw lang ang kailangan ko. Patawarin mo ako, bumalik ka na sa akin…”

Ngumiti ako habang nakatingin sa malawak na dagat.

“Sandro, naalala mo ba noong nasa ospital ako at nag-aagaw buhay? Noong tinawagan kita pero mas pinili mong hipan ang kandila sa birthday cake ni Bianca?”

Natahimik ang kabilang linya. Naririnig ko ang mahina niyang paghikbi.

“Ang pagkakaiba natin, Sandro, ay minahal kita nang tapat kahit wala kang ibinigay sa akin kundi dilim. Pero ikaw, mahal mo lang ako ngayong wala ka nang matakbuhan. Huwag mo na akong tatawagan muli. Ang annulment papers? Ipadala mo na lang sa abogado ko. Huwag mong hayaang pilitin pa kita sa korte.”

Ipinatong ko ang phone at tuluyang ni-block ang numero niya. Sa nakaraang buhay, namatay akong puno ng pait. Sa buhay na ito, mamatay siyang puno ng pangungulila.

6. Ang Pagwawakas

Tatlong taon ang mabilis na lumipas.

Isang gabi, sa “Gabi ng Parangal” para sa pinakamahuhusay na aktor at aktres sa bansa, nakatayo ako sa entablado hawak ang tropeyo para sa “Best Actress.”

Sa hanay ng mga audience, nakita ko ang isang lalaki na pilit na sumisiksik sa likuran—isang lalaking mukhang matanda na sa edad niya, gusot ang suot, at malayo ang tingin. Si Sandro iyon. Hindi na siya ang sikat na aktor, kundi isang anino na lamang ng nakaraan. Nakatingin siya sa akin nang may panghihinayang, habang ako ay nagniningning sa ilalim ng mga spotlight.

Pagbaba ko ng stage, sinalubong ako ni Ethan. Hinalikan niya ako sa noo at iniabot ang isang bouquet ng mga paborito kong bulaklak.

“Congratulations, Mrs. Delos Reyes,” bulong niya.

Oo, ikinasal kami ni Ethan isang taon matapos ang annulment. Hindi palihim. Hindi sa dilim. Ikinasal kami sa harap ng lahat, na may malaking selebrasyon at may basbas ng langit.

Ngumiti ako sa kanya at lumingon sa huling pagkakataon sa direksyon ni Sandro. Wala na siya roon. Tuluyan na siyang nilamon ng dilim na siya rin ang gumawa.

Hawak ang kamay ni Ethan, naglakad ako palabas ng auditorium. Ngayon, hindi na ako ang “lihim na asawa” na ikinakahiya. Ako na ang babaeng malaya, minamahal, at tunay na masaya.