Pumunta lang ako sa NAIA Terminal 3 para ihatid ang best friend kong papuntang Canada. Naka-mask ako at naka-cap dahil medyo sikat ako sa business world bilang si Celine, ang CEO ng Vanguard Holdings.
Pagkatapos kong mag-wave ng goodbye, naglakad ako pabalik sa parking. Pero napahinto ako nang makita ko ang isang pamilyar na jacket sa Pre-Departure Area.
Si Marco. Ang asawa ko.
Ang sabi niya, nasa Cebu siya para sa isang seminar. Pero heto siya, nasa International Terminal.
At hindi siya nag-iisa.
Naka-akbay siya sa isang babae. Si Trina. Ang babaeng ilang beses na niyang ipinakilala sa akin bilang “Work Bestie” at “Office Mate lang”.
Kumirot ang dibdib ko. Pero sa halip na sumugod at mag-iskandalo, nanaig ang utak ko. Dahan-dahan akong lumapit at nagtago sa likod ng malaking halaman malapit sa inuupuan nila.
Dinig na dinig ko ang tawanan nila.
“Babe,” bulong ni Marco kay Trina. “Wag ka nang kabahan. Ayos na ang lahat.”
“Sigurado ka ba?” tanong ni Trina habang hinihimas ang hita ng asawa ko. “Baka mahalata ni Celine na nawawala ang pera?”
Tumawa si Marco. Isang tawang puno ng pangmamaliit.
“Huwag kang mag-alala. Ang tangang ‘yun, masyadong busy sa kumpanya. Nalipat ko na ang ₱50 Million mula sa joint account namin papunta sa Offshore Account natin sa Cayman Islands. Sa oras na lumapag tayo sa Europe, mawawalan na siya ng lahat.”
Ngumisi si Trina. “Poor Celine. She won’t see it coming (Hindi niya alam ang paparating).”
“Oo,” sagot ni Marco. “Iiwan natin siyang bankrupt at luhaan.”
Dapat ay umiyak ako. Dapat ay nanginig ako sa galit.
Pero sa ilalim ng facemask ko… ngumiti ako.
Dahil hindi nila alam, tatlong araw ko nang alam ang plano nila.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko.
Nag-type ako ng message sa Private Banker ko at sa Chief of Police ng airport na kaibigan ng pamilya namin.
Sent.
Tumayo ako mula sa pinagtataguan ko. Inayos ko ang aking shades. Naglakad ako palapit sa kanila.
“Going somewhere, Marco?”

Tumigil ang mundo ni Marco nang marinig ang boses ko. Halos malaglag ang bitbit niyang boarding pass, at si Trina naman ay mabilis na lumayo sa pagkaka-akbay niya, pilit na inaayos ang sarili.

“C-Celine?! Anong ginagawa mo rito?” nauutal na tanong ni Marco. Putlang-putla siya, parang nakakita ng multo.

“Dapat ba ay nasa Cebu ako para maniwala sa mga kasinungalingan mo?” sagot ko nang may kalmado ngunit matalim na boses. “O baka naman dapat ay nasa opisina ako, nagpapakahirap kumita ng perang ninanakaw mo?”

“Celine, sandali… let me explain,” habol ni Marco, habang sinusubukan niyang hawakan ang braso ko. “Nagkamali ka lang ng narinig. Business trip lang ito kasama si Trina—”

“Business trip sa Europe gamit ang ₱50 Million na galing sa joint account natin?” itinaas ko ang aking phone. “Huwag na nating lokohin ang isa’t isa, Marco. Nakita ko ang bawat transfer na ginawa mo sa huling tatlong gabi.”

Biglang tumawa si Trina, na tila ba nakuha na ang kapalaran. “So what kung alam mo? Wala ka nang magagawa, Celine. Ang pera ay nasa Cayman Islands na. By the time na magdemanda ka, nasa Paris na kami at nagpapakasasa sa yaman mo. You’re too late.”

Tinitigan ko si Trina mula ulo hanggang paa. “Cayman Islands? Iyan ba ang account na may number na nagtatapos sa 8821?”

Natigilan sila pareho.

“Hindi niyo ba naisip kung bakit naging ganoon kadali ang pag-transfer ng pera?” lumapit ako nang bahagya kay Marco. “Marco, ang joint account na ‘yun ay matagal ko nang pinalitan ng isang Escrow Trapping Account. Ang perang inakala mong na-transfer mo sa Cayman ay napunta sa isang temporary holding account na tanging ako lang ang may access.”

“Ano?!” sigaw ni Marco. Mabilis niyang binuksan ang kanyang banking app, ngunit ang screen ay nagpapakita na ng: ACCOUNT FROZEN BY AUTHORITIES.

“At ang account sa Cayman?” dugtong ko. “Iyon ay isang fake server na binuo ng IT department ko para ma-trace ang lahat ng bank credentials mo. Wala kayong kahit isang sentimo. Sa katunayan, ang ₱50 Million ay ligtas na muling na-credit sa Vanguard Holdings kaninang 10:00 AM.”

“Hindi… hindi ito maaari!” bulyaw ni Marco, habang pilit na kinakalikot ang phone niya.

“At Trina,” baling ko sa babaeng namumutla na ngayon. “Ang plane ticket niyo? Hindi iyon papuntang Europe. Nang i-check ko ang booking niyo kagabi, pina-cancel ko ang international flight at nire-book ko kayo sa isang espesyal na destinasyon.”

Eksaktong pagkatapos kong sabihin iyon, apat na naka-unipormeng pulis at airport security ang dumating sa aming pwesto.

“Mr. Marco Dela Cruz and Ms. Trina Gomez?” tanong ng Chief of Police. “You are under arrest for Grand Theft, Estafa, and Cyber Fraud.”

“Celine! Patawarin mo ako! Hindi ko ginusto ito, si Trina ang may pakana!” pagsusumamo ni Marco habang pinoposasan siya sa harap ng maraming taong nanonood sa airport.

“Save it for the judge, Marco,” malamig kong sagot. “Sabi mo kanina, iiwan mo akong bankrupt at luhaan. Pero mukhang ikaw ang aalis ng airport na walang pera, walang dangal, at walang pupuntahan kundi ang kulungan.”

Habang hinihila sila palayo, kinuha ko ang aking shades at isinuot ito.

“O, Marco,” huling hirit ko. “Yung ‘Work Bestie’ mo? Sa women’s correctional ang bagsak niya. Magkaiba kayo ng selda. Doon niyo ituloy ang honeymoon niyo.”

Naglakad ako palabas ng terminal nang may taas-noo. Hindi ko kailangan ng ₱50 Million para maging masaya, pero kailangan kong alisin ang mga anay sa buhay ko para manatiling matatag ang aking imperyo.