“Buy one, take two, Mommy! Sobrang sulit, walang lugi. Siya na lang ang piliin mo!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Ang lalaking iyon… siya ang dating asawa ko, si Caleb Yanson.

Naglakad siya palapit, ang kanyang mga mata ay kasing lalim ng bangin at kasing lamig ng yelo. Ang boses niya ay parang talim ng kutsilyo:

“Violiation of contract. Five hundred million pesos ang danyos. Kaya mo bang bayaran?”

1.

Ako si Leana Hernandez, 28 years old. Ang trabaho ko ay jewelry designer, pero ang raket ko… ay ang pagiging single mom.

Kasalukuyan akong nakaupo sa isang Starbucks sa BGC. Katapat ko ang isang lalaking medyo panot na ang tuktok, walang tigil ang daldal tungkol sa tatlong condo unit na nakapangalan sa kanya. Isa lang ang tumatakbo sa isip ko:

Anong kamalasan ba ang nagtulak sa akin para pumunta rito?

“Ms. Leana, kahit hiwalay ako sa asawa, sobrang mapagmahal ako sa bata. O, tignan mo, may dala pa akong regalo para sa dalawang bagets.” Masaya niyang inilabas ang dalawang mumurahing laruang plastik, halatang bilib na bilib sa sarili.

Ang kambal ko na nasa tabi ko—sina Ethan at Evan—ay sabay na nagpakita ng… matinding pagkairita.

Si Ethan, ang anak kong lalaki na nagmana ng seryosong mukha at matalas na pananalita sa ama niya, ay tinignan ang laruan at nagwika:

“Uncle, low-quality plastic po ito, may banta ng toxic chemicals. I-suggest ko po na mag-research muna kayo tungkol sa safety standards para sa mga bata bago kayo magbigay ng regalo.”

Si Evan naman, ang anak kong babae na mukhang anghel pero may hirit na nakakabilat:

“Uncle, bakit po ang konti na lang ng buhok niyo? Is it… hereditary po ba?”

Biglang namula ang mukha ng lalaki. Pilit akong ngumiti:

“Pasensya na po, bata lang. Huwag niyo na lang po seryosohin.”

Pero sa totoo lang, alam ko sa sarili ko—isinama ko ang mga bata sa blind date na ito para humanap ng “temporary father.” Hindi sa praktikal ako, kundi dahil ginigipit na ako ng realidad. Mahirap maging single mom: sa preschool, kailangan laging present ang nanay at tatay sa PTA meetings. Minsan pa, tinanong si Ethan ng kaklase niya: “Nasaan ang tatay mo?”

Ang sagot lang ng anak ko: “Nasa secret mission siya.”

Ang sakit sa puso. Parang hinihiwa ang kalooban ko.

Nang akmang tatapusin ko na ang disaster na blind date na ito, biglang sumigaw si Evan. Nanlaki ang mga mata niya habang nakaturo sa isang sulok ng cafe:

“Mommy! Ang gwapo ng Uncle na ’yun! Kamukhang-kamukha ni Kuya!”

Napalingon ako—at parang tumigil ang daloy ng dugo ko sa buong katawan.

Sa kabilang dulo, isang matangkad na lalaki ang may ka-meeting na ilang tauhang naka-business suit. Ang kanyang black suit ay sakto ang lapat sa maganda niyang pangatawan. Ang profile ng kanyang mukha ay parang gawa ng isang batikang iskultor habang nakayuko siya sa mga dokumento.

Kahit side profile lang, kilala ko siya.

Caleb Yanson.

Ang dating asawa ko—o mas tamang sabihin, ang husband-by-contract ko noon.

Ang lalaking tinakasan ko kasama ang mga bata limang taon na ang nakakaraan. Kahit sa panaginip, hindi ko hinayaang mahuli niya ako.

Hindi na nakapagpigil si Evan, tumalon siya mula sa upuan:

“Mommy! Ang ganda ng genes ni Uncle! Kapag kinuha ka niya, promo kaming dalawa! Sobrang panalo!”

“Evan, bumalik ka rito!” Natatarantang kukunin ko sana ang anak ko, pero huli na.

Dire-diretsong tumakbo ang bata kay Caleb at niyakap ang binti nito:

“Handsome Uncle! Kulang ba kayo ng anak? Kapag binili niyo si Mommy, libre na kaming dalawa na super galing! Sulit na sulit po!”

Biglang tumahimik ang buong Starbucks.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Caleb. Dumaan ang paningin niya kay Evan, bago ito tuluyang tumigil sa akin.

Sa loob ng kanyang mga itim na mata, naghalu-halo ang gulat, galit, at isang bagay na sobrang komplikado para pangalanan.

Gusto ko na lang maging alikabok at maglaho sa oras na iyon.

Lumapit na rin si Ethan, inilabas ang kanyang iPad, at seryosong ipinakita ang isang comparison image:

“Mommy, ayon sa genetics, 99.9% ang chance na ang taong ito ang aming biological source.”

Ang panot na ka-date ko naman ay nanginginig na sa takot at nauutal na nagsalita:

“A-Ano ’to… set-up ba ’to?!”

Tinignan siya ni Caleb. Isang tingin lang na kasing talim ng espada.

Dali-daling nagligpit ng gamit ang lalaki at kumaripas ng takbo palabas.

Habang si Caleb—dahan-dahang tumayo at hakbang-hakbang na lumapit sa akin.

Limang taon kaming hindi nagkita. Matangkad pa rin siya, kasing lamig pa rin ng dati na halos magpa-hinto ng tibok ng puso ko.

“Ms. Hernandez.” Huminto siya sa harap ko. Ang boses niya ay malalim at baritono:

“Five years… and this is quite a ‘surprise,’ isn’t it?”

Pilit kong pinanatili ang poise ko:

“CEO Yanson, ang liit nga naman ng mundo, ’no?”

Muling sulyap niya sa dalawang bata, bago bumalik ang tingin niya sa akin. Ang sulok ng labi niya ay bahagyang umangat—isang ngiting nakakapangilabot:

“Matapos mong nakawin ang genes ko, dinala mo pa sila rito para maghanap ng ‘bagong tatay’?”

Naramdaman ko ang panlalamig ng aking mga kamay. Ang bawat hakbang ni Caleb palapit ay tila tunog ng hatol ng kamatayan para sa katahimikang binuo ko sa loob ng limang taon.

“Sumagot ka, Leana,” mariing dagdag niya. Ang boses niya ay hindi sumisigaw, pero ang talim nito ay sapat na para mapatahimik ang buong paligid. “Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang mamili ng ‘kapalit’ ko habang dala-dala mo ang mga anak ko?”

“Hindi mo sila anak,” pilit kong sagot, kahit na ang sarili kong boses ay nanginginig. “Sa papel, patay na ang asawa ko. At sa pagkakaalam ko, tapos na ang kontrata natin limang taon na ang nakakalipas.”

Isang madilim na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. Dinukot niya ang kanyang cellphone at may tinawagan. “Attorney, ihanda ang custody papers at ang demand letter para sa breach of contract ni Leana Hernandez. I want the full 500 million pesos liquidated damages by tomorrow.”

Nanlaki ang mga mata ko. “500 million?! Wala akong ganoong kalaking pera, Caleb! At wala kang karapatang kunin ang mga anak ko!”

Biglang sumingit si Ethan, humarang siya sa harap ko at tumingin nang diretso sa mga mata ni Caleb—isang batang bersyon ng lalaking nasa harap ko.

“Sir, technically, ayon sa Family Code, ang custody ng mga illegitimate children ay nasa ina,” matapang na pahayag ni Ethan. “At kung balak niyo kaming bibilhin, siguraduhin niyo pong kaya niyo ang maintenance cost namin. Hindi kami mura.”

Sandaling natigilan si Caleb. Tila hindi niya inaasahan na ang sarili niyang anak ay gagamitan siya ng batas. Pero imbes na umurong, mas lalong nag-apoy ang determinasyon sa kanyang mga mata.

Yumuko siya para mapantayan ang tingin ni Ethan, bago muling tumingin sa akin.

“Hindi ko kayo kailangang bilhin… dahil sa ayaw at sa gusto niyo, pag-aari ko kayo.”

Biglang binuhat ni Caleb si Evan na parang isang manyika. Sumigaw si Evan sa tuwa, “Yay! Sasama na kami kay Daddy na kamukha ni Kuya!”

“Caleb, ibaba mo siya!” sigaw ko, akmang susugod ako pero mabilis na humarang ang kanyang mga bodyguard.

“Kung gusto mong makita ang mga bata, sumama ka sa akin. Ngayon din,” utos niya. “O gusto mong dumaan tayo sa korte at ipahiya kita sa buong bansa bilang babaeng nagnakaw ng tagapagmana ng mga Yanson?”

Lumingon si Caleb sa mga tao sa Starbucks na nagsisimula nang mag-video gamit ang kanilang mga phone. Ang tensyon ay abot-langit. Wala akong laban. Ang makapangyarihang Caleb Yanson na kinalimutan ko ay nandito na, at handa niyang sunugin ang mundo makuha lang ang gusto niya.

“Fine!” huling hirit ko habang nag-uunahang pumatak ang mga luha ko. “Sasama ako. Pero huwag na huwag mong sasaktan ang mga anak ko.”

Hinarap niya ako nang sobrang lapit, ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking tenga.

“Huli na ang lahat para makiusap, Leana. Sinimulan mo ang laro… ngayon, tatapusin ko ito sa paraang hinding-hindi mo malilimutan.”

Kinaladkad niya ako palabas ng cafe habang ang mga bata ay masayang isinasakay sa kanyang mamahaling limousine. Ang buhay na pilit kong itinago ay gumuho sa isang iglap, at ang impiyernong tinakasan ko ay muling nagbukas ng pinto para sa akin.

Sa loob ng limousine, ang katahimikan ay kasing bigat ng bakal. Nakaupo ako sa tapat ni Caleb, habang ang kambal ay abala sa pagkutingting ng mga high-tech na gadgets sa loob ng sasakyan.

“Caleb, pag-usapan natin ‘to nang maayos,” panimula ko, pilit na itinatago ang panginginig ng boses. “Limang taon na ang lumipas. May sarili na kaming buhay.”

“Buhay na binuo sa kasinungalingan?” lumingon siya sa akin, ang panga niya ay matigas. “Iniwan mo ako sa gabing dapat ay pirasuhan natin ang renewal ng kontrata. Ninakaw mo ang mga anak ko at nagtago ka sa ibang bansa.”

“Ninakaw? Caleb, ginamit mo lang ako para magkaroon ng tagapagmana! Hindi mo ako minahal!” sigaw ko, hindi na napigilan ang emosyon.

Eksaktong pagkasabi ko niyon, huminto ang sasakyan sa tapat ng isang pamilyar na mansyon—ang bahay kung saan kami dating nanirahan.

“Dito muna kayo,” utos ni Caleb sa mga bodyguard habang ibinababa ang kambal. Hinarap niya ako at hinila sa loob ng kanyang opisina.

Pagkasara ng pinto, isinandal niya ako sa pader. Ang kanyang mga braso ay nakakulong sa magkabilang gilid ko.

“Walang minahal?” bulong niya, ang boses ay puno ng pait. “Leana, sa tingin mo ba hahayaan kitang makatakas kung hindi kita mahal? Sa tingin mo ba hindi kita nahanap sa loob ng limang taon?”

Natigilan ako. “A-anong ibig mong sabihin?”

Binuksan niya ang kanyang drawer at inilabas ang isang makapal na folder. Laking gulat ko nang makita ang mga litrato namin ng kambal sa Brazil, sa Portugal, at sa Pilipinas. Bawat birthday nina Ethan at Evan, may litrato siya.

“Binabantayan mo kami?” tanong ko, halos mawalan ng hininga.

“Binabantayan kita dahil gusto kong matuto ka. Gusto kong marealize mo na kahit saan ka magpunta, sa akin ka pa rin babalik,” seryosong sabi niya. “Pero nang makita kitang nakikipag-date sa panot na lalaking ‘yun sa Starbucks… doon ako napuno. Hindi kita hinayaang makawala para lang mapunta sa kung sino-sino.”

Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang kambal. Si Evan ay may dalang singsing na nakita niya sa lamesa, habang si Ethan ay nakapamulsa.

“Daddy, kung gusto mo talagang bumalik si Mommy, kailangan mong mag-propose nang maayos,” hirit ni Evan habang ibinibigay ang singsing kay Caleb. “Kasi kung hindi, itutuloy namin ang paghahanap ng bagong Daddy.”

Tumingin si Caleb sa singsing—isang disenyo na ako mismo ang gumawa limang taon na ang nakakalipas. Pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ko, sa harap ng aming mga anak.

“Leana Hernandez… no more contracts. No more deadlines. I’m not buying your time anymore. I want to own your future. Pakasalan mo ako… sa totoo lang na pagkakataon.”

Tumulo ang luha ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa wakas ay narinig ko ang mga salitang matagal ko nang hinihintay. Lumingon ako sa kambal na malapad ang ngiti.

“Mommy, sagutin mo na! Sayang ang 500 million!” biro ni Ethan.

Natawa ako sa gitna ng iyak. “Oo na… payag na ako.”

Niyakap kami ni Caleb—isang mahigpit na yakap na nagbubura sa limang taong pangungulila. Ang “buy one, take dalawa” na alok ng mga anak ko ay naging simula ng isang pamilyang hindi na kailangan pang magtago, dahil sa wakas, ang aming kwento ay wala nang kontrata, kundi puro pagmamahal na.