“ANG MAHIRAP NA BABAE NA YAN, NINAKAW ANG DIAMOND WATCH NI MAMA, LUMUHOD KA AT UMALIS KA SA MANSYON NA ITO NGAYON DIN!” TUMINGIN AKO SA ASAWA KONG MINAHAL KO NANG BUONG PUSO HABANG YAKAP NIYA ANG KABIT NIYA, SAMANTALANG ANG KAMAY KO AY PATULOY NA DUMUDUGO DAHIL SA SUGAT MULA SA NABASAG NA BASO.
“Sige, Mateo. Kung yan ang gusto mo, aalis ako,” sabi ko habang nanginginig ang boses ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit.
Ang biyenan kong si Madam Imelda ay tumawa nang mapait. “Wag mo kaming dramahan, Angelica. Isang hamak na katulong ka lang noon na pinulot namin sa kalsada. Akala mo ba magiging reyna ka rito? Ni hindi mo nga alam kung paano isuot nang tama ang alahas na ninakaw mo!”
“Hindi ko ninakaw yan!” sigaw ko, pero isang malakas na sampal ang natanggap ko mula kay Mateo.
“Wag kang sasagot sa nanay ko! At tignan mo si Sofia,” turo niya sa babaeng katabi niya na nakasuot ng mamahaling damit. “Siya ang nararapat dito. Mayaman, edukada, at hindi katulad mong amoy palengke.”
Tahimik akong tumayo. Pinunasan ko ang dugo sa kamay ko at tiningnan sila nang diretso sa mata. Sa loob ng tatlong taon, tiniis ko ang lahat ng pang-aalipusta nila. Itinago ko ang tunay kong pagkatao dahil gusto kong mahalin ako ni Mateo sa kung sino ako, hindi sa kung anong meron ako.
Kinuha ko ang lumang bag ko. Bago ako lumabas ng gate, huminto ako.
“Mateo, tandaan mo ang araw na ito,” sabi ko nang may malamig na boses. “Ang bahay na ito, ang kumpanyang ipinagmamalaki niyo, at ang lupang kinatatayuan niyo ngayon… lahat yan ay nakapangalan sa akin.”
Nagtawanan silang tatlo. “Hahaha! Nabaliw na ang dating katulong! Umalis ka na bago ko pa tawagin ang mga guards!” sigaw ni Madam Imelda.
Paglabas ko ng mansyon, isang itim na Rolls-Royce ang huminto sa harap ko. Isang lalaking naka-suit ang bumaba at yumukod nang mababa sa harap ko.
“Welcome back, Young Mistress. Handa na po ang mga papeles para sa pagbawi ng lahat ng ari-arian ng mga Villanueva. Naghihintay na rin po ang inyong ama, ang Chairman ng Guzman Group.”
Pumasok ako sa sasakyan at kinuha ang phone ko. “Attorney, i-freeze lahat ng accounts ni Mateo Villanueva. Ngayon din.”
Habang paalis ang sasakyan, nakita ko sa side mirror ang gulat na mukha nina Mateo at Sofia na humabol sa labas ng gate dahil biglang tumunog ang alarm ng kanilang mga credit cards. Pero huli na ang lahat.
May isa pa silang hindi alam… Hindi pa tapos ang kwento
ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas
ay makikita sa link na nasa ibaba ng komento
Habang mabilis na lumalayo ang Rolls-Royce sa mansyon ng mga Villanueva, hindi ko mapigilang hawakan ang sugat sa aking kamay. Masakit, pero mas masakit ang katotohanang ang lalaking pinaglingkuran ko bilang asawa at “katulong” ay kayang manakit para lang sa isang kabit at isang relo na barya lang ang halaga sa akin.
“Young Mistress, dadaan muna tayo sa ospital,” wika ni Mang Jose, ang tapat na driver ng aming pamilya. “Magagalit ang Chairman kapag nakita niyang may galos ang kanyang kaisa-isang tagapagmana.”
“Huwag na, Mang Jose. Dumiretso tayo sa Guzman Group HQ. Gusto kong makita ang pagbagsak nila sa malaking screen,” malamig kong sagot.
Ang Pagbagsak ng mga Villanueva
Pagkalipas ng isang oras, habang nililinis ang aking sugat sa loob ng aking marangyang opisina, tumunog ang aking personal line. Si Mateo.
“Angelica! Anong ginawa mo?! Bakit hindi gumagana ang mga card ko? Bakit may mga pulis sa labas ng mansyon at sinasabing kailangan naming umalis dahil ‘foreclosed’ na ang property?!” garalgal ang boses ni Mateo. Maririnig sa background ang tili ni Madam Imelda at ang iyak ni Sofia.
“Mateo, ‘di ba sabi ko sa’yo, nakapangalan sa akin ang lahat?” mahinahon kong sabi. “Tatlong taon akong nagpanggap na mahirap dahil akala ko, sapat na ang pag-ibig para mabuhay tayo nang tama. Pero tama ka, ‘amoy palengke’ nga ako dahil ako mismo ang bumibili ng sangkap para ipagluto ka ng paborito mo, habang ikaw, amoy ‘pengke’—dahil peke ang lahat sa’yo.”
“Angelica, please! Mag-usap tayo! Hindi ko alam na ikaw pala ang anak ni Chairman Guzman!”
“Tapos na ang usapan, Mateo. Attorney, paki-delete na ang numerong ito. At siguraduhin mong sa kulungan sila magpapalipas ng gabi dahil sa pagnanakaw ng pondo ng Guzman Group na ipinagkatiwala ko sa kumpanya nila.”
Ang Huling Pagkikita
Kinabukasan, pumunta ako sa presinto kung saan sila nakakulong. Nakita ko si Madam Imelda na gusot ang damit, wala na ang kanyang mga alahas, at si Sofia na halos hindi na makilala dahil sa kalat na makeup.
Lumapit si Mateo sa rehas. “Angelica, patawarin mo ako. Mahal kita, nagkamali lang ako ng piniling kasama.”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. “Hindi mo ako mahal, Mateo. Mahal mo ang kapangyarihan ko ngayong alam mo na kung sino ako. Pero sayang… ‘yung diamond watch na sinasabi niyo? Regalo ‘yun ng daddy ko sa akin noong graduation ko. Inilagay ko lang sa drawer ni Madam Imelda para makita ko kung gaano kayo kadesperadong saktan ako.”
Kinuha ko ang aking shades at isinuot.
“Attorney, i-push lahat ng charges. Walang settlement. Gusto kong maranasan nila ang buhay na akala nila ay nararapat sa akin—ang buhay sa kalsada.”
Naglakad ako palabas ng presinto nang hindi lumilingon. Ang sugat sa kamay ko ay maghihilom din, pero ang sugat na iniwan nila sa puso ko? Gagamitin ko iyon para maging mas matatag na lider ng Guzman Group.
Minsan, kailangang dumanas ng sugat mula sa nabasag na baso para mamulat ka na ang mga kristal sa paligid mo ay puro peke pala.
