Hanggang sa araw na nadiskubre kong may pampatulog ang sabaw… at ang sikreto nilang tinatago ay halos ikawasak ko.

 

Ako si Isabella Reyes.

 

Tatlong taon na ang nakalipas nang pakasalan ko si Gabriel Santos — ang nag-iisang tagapagmana ng kilalang pamilyang Santos sa Maynila.

 

Ang kanyang ina, si Doña Veronica Santos, ay may-ari ng isa sa pinakamalalaking chain ng cosmetic hospitals sa Pilipinas at madalas mapanood sa telebisyon bilang isang matagumpay at mabait na negosyante.

 

Nakatira ang pamilya nila sa isang marangyang mansyon sa Bonifacio Global City, Taguig.

 

Samantalang ako?

 

Isa lang akong anak ng isang retiradong guro mula sa Quezon City.

 

Nakilala ko si Gabriel habang nagtatrabaho ako bilang marketing manager sa isang cosmetic company sa Makati.

 

Isang taon niya akong niligawan.

 

Magalang.

 

Maalaga.

 

Perpekto.

 

Sobrang perpekto na inakala kong ako na ang pinakamaswerteng babae sa buong Pilipinas.

 

Pagkatapos naming ikasal, lumipat kami sa sarili naming condominium malapit sa Ortigas.

 

Maayos ang lahat…

 

hanggang tatlong buwan na ang nakalipas.

 

Tuwing Biyernes ng gabi, ipinipilit ng biyenan ko na umuwi kami sa mansyon para sa family dinner.

 

Napakaasikaso niya palagi.

 

Siya mismo ang nagsasandok ng pagkain ko.

 

At palaging may huling mangkok ng sabaw para sa akin.

 

— Isabella, kailangan mong magpalakas.

 

— Ang babaeng magbibigay ng apo sa pamilyang Santos ay hindi pwedeng mukhang mahina.

 

Noong unang beses…

 

Pagkauwi namin galing hapunan, nakatulog agad ako sa sofa.

 

Mahimbing.

 

Dalawang oras akong hindi magising.

 

Tinawanan pa ako ni Gabriel.

 

— Para kang biik matulog.

 

Ngumiti lang ako noon.

 

Pangalawang beses…

 

Pangatlong beses…

 

Pang-apat…

 

Nagsimula na akong matakot.

 

Hindi iyon normal na antok.

 

Pakiramdam ko parang may biglang pumapatay sa utak ko.

 

Mabilis ang tibok ng puso ko.

 

Nahihilo ako.

 

Nasusuka.

 

At pagkatapos…

 

bigla akong nawawalan ng malay.

 

Minsan pa nga, habang nagpapakulo ako ng lugaw sa kusina…

 

bigla akong bumagsak.

 

Kung hindi ako nakita ng kasambahay namin…

 

baka nasunog na ako sa sarili kong condo.

 

Pero hindi pa rin naniwala si Gabriel.

 

— Masyado kang nag-iisip.

 

— Mas mahal ka pa ni Mama kaysa sa sarili niyang anak.

 

— Huwag kang paranoid.

 

Paranoid?

 

Nagsimula akong pagdudahan ang sarili ko.

 

Hanggang sa isang araw…

 

palihim kong itinapon ang sabaw na ibinigay ng biyenan ko sa isang thermal bottle at ipinadala ko ito para sa private testing.

 

Pagkaraan ng tatlong araw…

 

tumawag ang laboratoryo.

 

Kabado ang boses ng babae sa kabilang linya.

 

— Ms. Reyes… saan ninyo po nakuha ang sample na ito?

 

Nanlamig ang buong katawan ko.

 

— Bakit po? May problema ba?

 

Tumahimik siya sandali bago marahang nagsalita.

 

— May mataas pong dosage ng liquid sedative ang sabaw na ito.

 

Halos mabitawan ko ang cellphone ko.

 

Nanlamig ang mga kamay ko.

 

Hindi ko na maalala kung paano ako nakalabas ng laboratoryo.

 

Isa lang ang tanong sa isip ko.

 

Bakit?

 

Bakit ako nilalagyan ng gamot ng biyenan ko?

 

Ano ang gusto nila sa akin?

 

02

 

Kinabukasan ng susunod na Biyernes…

 

Nagkunwari akong walang alam.

 

Sumama pa rin ako kay Gabriel papunta sa mansyon sa BGC.

 

Ngumiti pa rin si Doña Veronica gaya ng dati.

 

— Isabella, ubusin mo ang sabaw mo ha.

 

Ngumiti ako.

 

— Opo, Mama.

 

Pero nang tumalikod siya…

 

palihim kong itinapon ang buong sabaw sa waterproof pouch na nakatago sa loob ng damit ko.

 

Pagkatapos ng hapunan…

 

nagkunwari akong nahihilo.

 

— Medyo masama po pakiramdam ko… gusto ko munang magpahinga.

 

Agad siyang ngumiti nang kakaiba.

 

— Siyempre, hija. Umakyat ka muna sa guest room.

 

Pumasok ako sa pamilyar na guest room sa ikalawang palapag.

 

Pero ngayong gabi…

 

hindi ako uminom ng gamot.

 

Hindi ako natulog.

 

Nagkunwari lang akong walang malay sa kama.

 

Makalipas ang dalawampung minuto…

 

bumukas ang pinto.

 

Narinig ko ang tunog ng mataas na takong ng biyenan ko.

 

Kasabay ng boses ni Gabriel.

 

Halos tumigil ang puso ko.

 

— Mama… sigurado ka bang sapat ang gamot ngayong gabi?

 

Nanginginig akong napapikit.

 

Tumawa nang malamig si Doña Veronica.

 

— Huwag kang mag-alala. Hindi siya magigising sa loob ng dalawang oras.

 

— Handa na ba ang abogado?

 

mahina ngunit kabadong tanong ni Gabriel.

 

— Oo.

 

— Kailangan lang natin makuha ang fingerprint niya isang beses pa…

 

— at lahat ng shares na nasa pangalan niya ay mapupunta sa’yo.

 

Parang tumigil ang pagdaloy ng dugo sa katawan ko.

 

Shares?

 

Wala naman akong shares…

 

At biglang may pumasok sa isip ko.

 

Tatlong buwan na ang nakalipas…

 

namatay ang tatay ko dahil daw sa stroke.

 

Iniwan niya sa akin ang isang napakalaking beachfront property sa Cebu.

 

Hindi ko pa naaasikaso ang mga dokumento nito.

 

At kamakailan lang…

 

idinagdag iyon ng gobyerno sa isang international luxury resort development project.

 

Biglang tumaas nang napakalaki ang halaga nito.

 

Narinig ko ang malamig na boses ng biyenan ko.

 

— Kapag nailipat na sa atin ang property…

 

— sisiguraduhin nating mawawala siya habambuhay.

 

Parang tumigil ang paghinga ko.

 

Nanginginig na tanong ni Gabriel:

 

— Paano kung malaman niya?

 

Malamig na sagot ni Doña Veronica:

 

— Gaya ng ginawa natin sa ama niya.

 

Nanlaki ang mga mata ko.

 

Humugong ang tenga ko.

 

Ang tatay ko…

 

hindi ba talaga siya namatay dahil sa stroke?

 

Biglang tumunog ang cellphone ng biyenan ko.

 

Sinagot niya ito.

 

Ilang segundo lang…

 

biglang nagbago ang mukha niya.

 

— Ano?!

 

— May gumalaw sa camera sa opisina ko?!

 

Nanigas ang buong katawan ko sa kama.

 

Ang maliit na hidden camera na itinago ko kaninang hapon…

 

natuklasan na nila.

 

At sa mismong sandaling iyon…

 

narinig ko ang mga yabag nilang papalapit sa kama kung saan ako nagpapanggap na walang malay.

Nanigas ang buong katawan ko habang papalapit nang papalapit ang mga yabag nila sa kama.

Pakiramdam ko, maririnig nila ang malakas na tibok ng puso ko anumang segundo.

Huminto ang mga hakbang sa tabi mismo ng higaan.

Ramdam ko ang malamig na presensya ni Doña Veronica sa tabi ko.

Pagkatapos…

marahan niyang hinaplos ang buhok ko.

Napakabait ng boses niya.

Nakakatakot sa sobrang lambing.

— Mahimbing pa rin ang tulog niya.

Narinig kong huminga nang malalim si Gabriel.

— Mabuti naman.

— Ayokong magkaroon ng problema.

Biglang humigpit ang boses ng kanyang ina.

— Problema?

— Kung hindi dahil sa kahinaan mo sa babaeng ito, matagal na sana nating nakuha ang lupa sa Cebu.

Tahimik si Gabriel.

Pagkatapos ng ilang segundo…

mahina siyang nagsalita.

— Mama… pagkatapos nito, pababayaan na natin siyang umalis, tama?

Halos mapasigaw ako sa galit at sakit.

Umalis?

Ganito lang pala kababa ang tingin niya sa akin.

Pero ang sumunod na sinabi ni Doña Veronica ang tuluyang nagpayanig sa buong pagkatao ko.

Tumawa siya nang malamig.

— Napakahina mo talaga.

— Kapag nalipat na ang lupa, wala nang dahilan para buhay pa siya.

Parang huminto ang mundo ko.

Ramdam kong nanginginig ang mga daliri ko sa ilalim ng kumot.

Biglang tumunog muli ang telepono ni Doña Veronica.

Mas galit ang boses ng lalaking nasa kabilang linya.

— Ma’am, may backup copy yata ang camera files.

— May remote upload sa cloud account.

Biglang natahimik ang buong kwarto.

Unti-unting naramdaman kong bumigat ang hangin.

— Ano ang ibig mong sabihin?

galit na sigaw ni Doña Veronica.

— Hindi pa namin ma-access ang account, ma’am.

— Pero may ibang device na naka-log in.

Muntik akong mapaluha sa sobrang kaba.

Dahil totoo iyon.

Dalawang araw bago nito…

dahil sa takot, ipinadala ko ang lahat ng recordings sa matalik kong kaibigan na si Andrea Cruz, isang investigative journalist sa ABS-CBN.

Sinabihan ko siya:

“Kapag may nangyari sa akin, ilabas mo lahat.”

Narinig kong bumagsak ang isang vase sa sahig.

Galit na galit si Doña Veronica.

— Hanapin niyo ang account na iyon ngayon din!

— At siguraduhin ninyong hindi makakalabas ang babaeng ito nang buhay kung may alam siya!

Tumigil ang paghinga ko.

Narinig kong mabilis silang lumabas ng kwarto.

Pagkasara ng pinto…

bigla akong bumangon.

Tumakbo ako papunta sa balcony.

Dalawang palapag ang taas.

Sa ibaba…

may swimming pool.

At dalawang guwardiya.

Walang paraan pababa.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Si Andrea.

Sinagot ko agad habang umiiyak.

— Andrea…

— Alam ko.

putol niya agad.

— Nasa labas na ako ng gate kasama ang NBI.

Nanlaki ang mata ko.

— Ano?!

— Napanood na ng editor ko ang video.

— Kasama sa recording ang pag-amin nila tungkol sa tatay mo.

— Isabella…

— buhay pa ang tatay mo.

Parang tumigil ang mundo ko.

— Ano?!

Humihingal si Andrea habang nagsasalita.

— Hindi siya namatay.

— Binayaran ni Veronica ang doktor para ideklarang patay siya.

— Itinago siya sa isang private rehabilitation facility sa Palawan matapos siyang pilitin pumirma sa ilang dokumento.

Halos mawalan ako ng lakas.

Buhay ang tatay ko?

Biglang may malalakas na yabag sa hallway.

Bumalik sila.

Narinig ko ang sigaw ni Gabriel.

— Isabella! Buksan mo ang pinto!

Mabilis kong ni-lock ang pinto.

Sinubukan nilang basagin ito.

— Isabella please!

umiiyak na sigaw ni Gabriel.

— Hindi ko gustong umabot tayo dito!

Sumigaw ako pabalik habang umiiyak.

— Pinatay mo ang pamilya ko!

— Ginamit mo ako!

— Minahal kita nang totoo!

Tahimik siya ng ilang segundo.

Pagkatapos…

mahina niyang sinabi:

— Minahal din kita…

— Pero mas mahal ko ang pera.

At doon tuluyang nawasak ang puso ko.

Malakas na bumigay ang lock ng pinto.

Pero kasabay noon…

umalingawngaw ang sigaw sa buong mansyon.

— NBI! Walang gagalaw!

Sunod-sunod ang yabag.

Sigawan.

Pagbasag ng salamin.

Putok ng baril sa ere.

Napaupo ako sa sahig habang umiiyak.

Bumukas ang pinto.

Akala ko sila na.

Pero isang babaeng naka-jacket ng media ang yumakap sa akin.

Si Andrea.

— Safe ka na.

Humagulgol ako sa mga braso niya.

---

Makalipas ang dalawang linggo…

Lumutang sa lahat ng balita ang iskandalo ng pamilya Santos.

Naaresto si Doña Veronica dahil sa:

fraud

attempted murder

illegal detention

medical corruption

at conspiracy against my father.

Si Gabriel naman ay nakulong bilang kasabwat.

Sa korte…

unang beses kong nakita ang ama ko matapos ang tatlong buwan.

Payat siya.

Mahina.

Naka-wheelchair.

Pero buhay.

Nang makita niya ako…

umiyak siya tulad ng bata.

— Anak…

lumuhod ako sa harap niya habang umiiyak.

— Akala ko nawala na kita…

Yakap naming mag-ama ang naging headline sa buong bansa.

---

Lumipas ang isang taon.

Naibalik sa akin ang lupa sa Cebu.

Ngunit imbes na ibenta ito sa mga dayuhang developers…

ginawa ko itong charity beachfront medical center para sa mahihirap na pamilya.

Pinangalanan ko ito sa tatay ko.

Reyes Hope Medical Center

Tinulungan ako ni Andrea sa foundation.

At sa pagdaan ng panahon…

ang pagkakaibigang iyon ay naging isang pamilya.

Hindi bilang magkasintahan.

Kundi bilang dalawang babaeng sabay na bumangon matapos wasakin ng maling tao.

At isang araw…

habang nakatayo ako sa tabing dagat ng Cebu habang pinapanood ang paglubog ng araw…

lumapit ang tatay ko.

Mas malakas na siya ngayon.

Ngumiti siya.

— Anak…

— Hindi man kita naprotektahan noon…

— pero ipinagmamalaki kitang sobra ngayon.

Napaluha ako habang niyayakap siya.

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

wala na akong takot.

Wala nang kasinungalingan.

Wala nang lason.

Tanging bagong buhay na ako mismo ang muling binuo.

At habang pinapanood ko ang mga batang tumatakbo sa dalampasigan sa harap ng ospital…

napangiti ako.

Dahil minsan…

ang mga taong nagtangkang sirain ka…

sila pa ang nagtutulak sa’yo para maging mas makapangyarihan kaysa sa inaakala mo.