MAY ANIM NA BUWAN NA LANG AKONG MABUBUHAY. PAKASALAN MO AKO

“MAY ANIM NA BUWAN NA LANG AKONG MABUBUHAY. PAKASALAN MO AKO, BIGYAN MO AKO NG ANAK, AT HINDI NA KAILANMAN MAGHIHIRAP ANG PAMILYA MO,” SABI NG MAYAMANG MAY-ARI NG LUPA.

Walang ibang pagpipilian ang mahirap na nagbebenta ng gatas kundi ang pumayag. Ngunit sa unang gabi ng kanilang pagsasama, may isang nakakatakot na nangyari na lubos na nagpayanig sa kanya.

Dalawampung taong gulang pa lamang ang dalaga.

Ang kanyang mga kamay ay laging amoy gatas at dayami, at ang putik sa kanyang bota ay hindi pa natutuyo. Nakatira siya sa isang lumang bahay na kahoy kasama ang kanyang inang may sakit. Ang kanyang ama ay nasa kulungan dahil sa hindi nabayarang utang.

Maraming sinasabi ang mga tao sa baryo, pero ang totoo ay ito: wala nang nagdadala ng pagkain sa kanilang bahay, wala na silang pera, at minsan… wala talaga silang makain.

Bawat buwan, lalo pang nanghihina ang kanyang ina. Mahal ang gamot. Gumigising siya bago sumikat ang araw, nagtatrabaho sa bukid hanggang gabi—pero sapat lang iyon para makabili ng tinapay.

Minsan, nakaupo siya sa tabi ng bintana, nakatingin sa kalsada, hindi alam kung saan patutungo ang kanyang buhay.

Hanggang sa dumating ang lalaking iyon.

Isang mayamang negosyante.

Mga apatnapung taong gulang. Mamahaling damit. Mamahaling sasakyan. At ang tingin ng isang taong sanay na hindi tinatanggihan.

Pumunta siya sa kanilang bahay at kalmadong nagsalita, halos walang emosyon:

— “Palalayain ko ang ama mo sa kulungan. Babayaran ko ang lahat ng utang ninyo. Hindi na maghihirap ang pamilya mo. Pakasalan mo lang ako at bigyan mo ako ng anak. Tutal, mamamatay din ako sa loob ng anim na buwan.”

Parang bumibili lang siya ng lupa.

Natahimik ang dalaga.

Tiningnan niya ang mukha ng lalaki, ang kumpiyansa nito… at bigla siyang nakaramdam ng awa.

Apatnapung taong gulang. Mayaman. Pero lubos na nag-iisa.

Inulit ng lalaki na sinabi ng mga doktor na anim na buwan na lang ang kanyang natitirang buhay.

At pumayag ang dalaga.

Hindi dahil sa pera—iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.

Mamamatay din naman ito sa loob ng anim na buwan. Mapapalaya ang kanyang ama. Magagamot ang kanyang ina.

Ano pa ba ang mawawala sa kanya?

Mabilis at tahimik ang kasal.

Walang engrandeng selebrasyon. Walang saya.

Parang isang kasunduan.

Ngunit sa unang gabi ng kanilang pagsasama bilang mag-asawa…

May nangyaring hindi niya inaasahan.

Isang bagay na nagpabaluktot sa kanyang sikmura.

Isang bagay na nagpatakbo sa kanya palabas ng bahay kinabukasan, puno ng takot.

Dahil nang gabing iyon…

Hindi tulad ng isang taong naghihintay sa kamatayan ang kanyang asawa.

Hindi mahina.

Hindi naghihingalo.

Dahil nang gabing iyon, hindi mahina at naghihingalo ang kanyang asawa. Sa halip, nang pumasok ang lalaki sa silid, may kakaibang lakas ito at tila isang lobong nag-aabang sa dilim.

Ngunit hindi iyon ang pinaka-nakakatakot. Habang nasa gitna sila ng katahimikan, may narinig ang dalaga—isang kalansing ng kadena sa ilalim ng kanilang sahig. Sinundan ng isang mahinang kalabog, at pagkatapos ay isang boses ng babae na tila humihingi ng saklolo, galing sa isang sikretong lagusan sa ilalim ng kama ng lalaki.

Ang Madilim na Katotohanan

Nang magtangka siyang sumigaw, tinakpan ng lalaki ang kanyang bibig. “Anim na buwan,” bulong nito, ang mga mata ay nanlilisik. “Anim na buwan bago matapos ang ritwal. Hindi ako mamamatay, Maria. Ako ay magbabagong-buhay. At ang anak na ibibigay mo… siya ang magsisilbing sisidlan para sa aking susunod na buhay.”

Napagtanto ni Maria na ang lalaki ay hindi negosyante kundi isang deboto ng isang madilim na kulto. Ang kanyang “sakit” ay hindi medikal, kundi isang sumpa na kailangang ilipat sa dugo ng sarili niyang anak upang siya ay manatiling bata at makapangyarihan sa loob ng mahabang panahon. Ang boses sa silong? Iyon ang naunang asawa nito na ngayo’y isa nang kalansay na buhay.

Ang Pagtakas

Dala ng matinding takot, kumuha si Maria ng isang mabigat na kandelerong tanso at hinampas ang lalaki sa ulo nang lumingon ito. Hindi siya lumingon. Tumakbo siya palabas ng mansyon, binabagtas ang madilim na bukid sa gitna ng ulan. Hindi na siya bumalik sa kanilang bahay dahil alam niyang doon siya unang hahanapin.

Nagpunta siya sa presinto kung saan nakakulong ang kanyang ama. Doon, sa harap ng mga pulis, isiniwalat niya ang lahat. Ngunit laking gulat niya nang ang hepe mismo ay ngumiti nang mapait at sinabing, “Huli ka na, Maria. Bayad na kami.”

Ang Wakas: Ang Bagong Simula

Sa huli, hindi sa batas nahanap ni Maria ang kaligtasan. Gamit ang talino ng isang lumaki sa hirap, sinunog niya ang kamalig ng asawa upang makaakit ng atensyon ng buong baryo. Sa kaguluhan, nailabas niya ang mga ebidensya ng mga nawawalang babae sa ilalim ng mansyon.

Lumipas ang anim na buwan. Hindi namatay ang lalaki sa sakit—namatay siya sa kamay ng mga galit na taumbayan nang matuklasan ang kanyang mga krimen.

Nakalaya ang ama ni Maria, hindi dahil sa pera ng lalaki, kundi dahil sa imbestigasyong sumunod sa pagkamatay nito. Si Maria ay nanatiling nakatira sa maliit nilang bahay. Wala na ang amoy ng dayami sa kanyang kamay; ngayon, amoy ng laya at tapang na ang dala niya. At ang kanyang sinapupunan? Nanatiling bakante. Dahil mas pinili niyang maging mahirap na malaya kaysa maging ina ng isang halimaw.

Tandaan: Ang mga ganitong tema ay madalas nating makikita sa mga klasikong Gothic Suspense o mga kwentong may aral tungkol sa katotohanang “hindi lahat ng kumikinang ay ginto.”