Ang problema… ang asawa kong si Capt. Angelo, isang airline captain, ay walang kamalay-malay.

Busy siya sa pag-aalaga sa buntis niyang ex-girlfriend na si Isabella. Napansin lang niya na nitong mga nakaraang araw, tila naging… sobrang “vocal” at masunurin ako.

Kapag nag-post si Isabella ng sweet photos nilang dalawa sa Facebook, tahimik ko lang itong pini-pindot ng “Like”.

Dinala niya si Isabella sa ospital kung saan ako nagtatrabaho para sa prenatal check-up. Nakasuot ako ng aking white doctor’s coat at gloves, inasikaso ko sila nang buong husay na parang isang estranghero.

Hindi ako nagselos, hindi nakipag-away, at hindi nag-eskandalo. Pinili ko pang itago ang katotohanang mag-asawa kami sa harap ng babaeng iyon.

Akala ni Angelo, tanggap ko na ang lahat.

Hindi niya alam, sa loob-loob ko, hindi ko na siya kailangan.

Sa Loob ng Clinic

Nung araw na iyon, inihatid niya si Isabella sa St. Luke’s Medical Center sa Taguig.

Si Isabella, na parang walang alam na asawa ko ang lalaking kasama niya, ay biglang humawak sa laylayan ng aking coat at nag-inarte:

“Doktora, natatakot po ako sa sakit… Pwede po bang dahan-dahan lang?”

Sasabihin ko sana na hindi naman masakit ang routine check-up…

Pero naunahan ako ni Angelo. Sumingit siya:

“Doktora Cruz, paki-ingatan po siya. Bata pa lang siya, mababa na ang threshold niya sa sakit.”

Bumara ang mga salita sa lalamunan ko. Para akong nabulunan ng tinik ng isda—masakit, nakakasuffocate.

Hindi na ako kumibo. Tinapos ko ang procedure nang nakayuko at tahimik.

Mukhang nakahinga nang maluwag si Angelo. Bago sila umalis, sinulyapan niya ako nang may pagtataka, tila tinatanong kung bakit ganito ako karelax.

Dahil dati, kahit anong babae lang ang lumapit sa kanya, sinusumbatan ko na siya.

Pero ngayon… pagod na ako.

Ang kasal na ito at ang pag-ibig ko para sa kanya—wala na akong lakas para ituloy pa.

Ang Gabi ng Pagpapasya

Pag-uwi sa bahay sa Forbes Park, bihirang-bihira na nagpaliwanag siya:

“Yung babae kanina, kaibigan ko lang ‘yun. Mag-isa lang siyang buntis, walang kasama kaya tinulungan ko lang. Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano.”

“Alam ko,” sagot ko lang.

Nag-aalangan ako kung paano sasabihin ang tungkol sa annulment at sa sanggol sa sinapupunan ko…

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Si Isabella.

Tiningnan lang niya ang screen, tapos humarap sa akin:

“May emergency meeting sa office sa Pasay. Matulog ka na, ‘wag mo na akong hintayin.”

Sa sandaling iyon, nabuo ang desisyon ko.

Pinigilan ko siya at iniabot ang annulment papers na kanina pa nasa lamesa. Mahinahon kong sinabi:

“May tinitingnan akong condo sa BGC, malapit sa ilog.”

Hindi man lang niya binasa ang papel. Dumiretso siya sa huling pahina at mabilis na pinirmahan ang blankong espasyo:

“Sige, bilhin mo kung gusto mo.”

Pagkatapos, hinalikan niya ako nang buong giliw sa noo:

“Wait for me, babalik ako.”

Kasabay ng paghalos ng pinto ang pag-alis niya.

Nangingilid ang luha ko habang tinititigan ang pirmadong dokumento. Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong:

“Patawad, anak… Hindi kita pwedeng isilang sa isang pamilyang walang pagmamahal.”

00:37 ng Madaling Araw

Habang nag-iisip, may lumabas na bagong friend request sa phone ko.

Pagka-accept ko, nakita ko agad ang post ng babaeng iyon:

[Salamat sa pagtitiyaga, mahal. Kahit hatinggabi na, busy ka pa rin sa pag-aayos ng bagong bahay natin ng baby. Simula ngayon, bagong buhay na tayo.]

Sa litrato, kitang-kita ang lumalaking tiyan niya at ang kamay ng isang lalaki—marahang nakahawak dito.

Iyon ang kamay na humahawak sa akin noon. Ang kamay na nangakong hindi ako bibitawan habang buhay.

12:37 AM.

Nandoon siya sa babaeng iyon, nag-aayos ng bahay.

Habang ako, mag-isang nakaupo sa gitna ng mga papel ng annulment, tahimik na pinindot ang “Like” sa post na iyon.

Lumipas na ang aming wedding anniversary…

Mula simula hanggang dulo, hindi niya naalala. Kahit isang salita, wala.

Napatawa na lang ako sa sarili ko.

Ang Wakas ng Lahat

Isang linggo ang lumipas. Nakatanggap ako ng text mula sa ospital para sa schedule ng operasyon ko kinabukasan.

Nanginginig ang kamay ko habang tinitipit ang “Confirm”, at pagkatapos ay nag-book ng ticket.

Destination: Paris. Flight date: Isang araw matapos maasikaso ang huling papeles ng hiwalayan.

Hindi ko akalaing makikita ko ulit siya sa ospital nung araw na iyon.

Inihahatid niya ulit si Isabella.

Yung tingin na iyon—puno ng pag-aaruga at init—isang bagay na hindi ko kailanman naramdaman mula sa kanya.

Parang sinaksak ang puso ko. Kagat-labi akong tumalikod at dumiretso sa Operating Room.

Makalipas ang kalahating oras, nakahiga ako sa malamig na kama, pinapanood ang mga gamit na kukuha sa maliit na buhay sa loob ko.

Dahil sa anesthesia, wala na akong maramdamang sakit sa katawan…

Pero ang puso ko—parang hinihiwa ng kutsilyo.

Parang naririnig ko ang iyak ng isang sanggol sa pandinig ko:

“Mama…”

Alam ko—ang huling hibla na nag-uugnay sa amin ni Angelo… naputol na.

Nanatili ako sa ospital buong araw. Ang lalaking sumumpang laging nasa tabi ko… ay tuluyang naglaho.

Gabi na nang pilitin kong tumayo at lumabas ng ospital kahit masakit pa ang katawan ko.

Paglabas ko ng gate, nandoon siya. Nakatayo.

May hawak na isang malaking bouquet ng pulang rosas.

“Happy Anniversary, asawa ko.”

Narito ang pagpapatuloy ng kwento sa wikang Tagalog, na mas pinatindi ang emosyon at kaganapan para sa sukdulan (climax) ng inyong kuwento:

Ang Pagbagsak ng Maskara

Napatigil ako. Habang nakatingin sa tumpok ng pulang rosas na hawak ni Angelo, walang kahit anong kaba sa puso ko—tanging isang mapait na pagkutya ang naramdaman ko.

“Asawa ko, bakit ang puyat mo? Sobrang pait ng mukha mo. Nag-reserve na ako sa paborito nating restaurant, tara na,” aniya nang may ngiti.

Lalapit sana siya para hawakan ang kamay ko, pero mabilis akong humakbang paurong. Iniwasan ko ang hawak niya na parang umiiwas sa isang nakakahawang sakit.

“Angelo, pinirmahan mo na ang annulment papers, ‘di ba?” tanong ko sa malamig na boses.

Bahagya siyang napatigagal, tapos tumawa nang pilit: “Akala ko ba gusto mo lang bumili ng condo kaya kita pinagbigyan sa papel na ‘yun? Hindi naman importante ang mga dokumentong ‘yan. Ngayon ang anniversary natin, ‘wag nating sirain ang gabi.”

“Pinirmahan mo nang hindi binabasa? Annulment papers ‘yun, Angelo. At isinampa ko na ‘yun sa korte kaninang umaga.”

Biglang naglaho ang ngiti sa mukha ni Angelo. Kumunot ang noo niya. “Huwag ka namang magbiro nang ganyan. Alam kong nagtatampo ka dahil abala ako kay Isabella. Pero mag-isa lang siya, wala siyang kasama, habang ikaw—”

“Habang ako, ano?” putol ko sa kanya. “Habang ako, hindi na kita kailangan. At ang bata… hindi ka na rin kailangan.”

Namutla si Angelo. Nauutal siyang nagtanong: “Ang bata? Anong ibig mong sabihin? Buntis ka?”

Ngumiti ako nang mapait. Kinuha ko sa bag ko ang discharge summary at ang dokumento ng operasyon na katatapos lang, at ibinato ko ito sa dibdib niya. Naglaglagan ang mga talulot ng rosas sa maruming semento.

“Tapos na. Kanina lang. Ang batang inaasahan mo—o mas tamang sabihin, ang batang hindi mo man lang nalaman ang pag-iral dahil sa sobrang busy mo… wala na siya.“

Nanginig ang mga kamay ni Angelo habang pinupulot ang papel. Ang gulat sa mukha niya ay napalitan ng panginginig at matinding pait. Sumigaw siya, namumula ang mga mata sa sobrang shock:

“Nababaliw ka na ba?! Anak natin ‘yun! Bakit mo ginawa ‘to?! Bakit hindi mo sinabi sa akin?!”

“Sasabihin ko sa’yo?” Humakbang ako palapit sa kanya, tinitigan ko siya nang diretso sa mata. Bawat salita ko ay parang talim ng kutsilyo: “Nung balak ko nang sabihin, busy ka sa pag-check up sa ex mo. Nung pipigilan sana kita, busy ka sa pag-aayos ng bahay niyo ng kabit mo. Angelo, matagal mo nang pinili si Isabella at ang anak niya. Huwag ka nang mag-drama na parang nasasaktang ama, nakakasuka.”

Eksaktong sandaling iyon, tumunog ang cellphone niya. Isang notification mula kay Isabella ang lumabas sa screen: “Mahal, sumasakit ang tyan ko, pwede ka bang pumunta rito?”

Sinulyapan ko ang pangalan sa screen, at tiningnan ang mga rosas na yapak-yapak na sa paanan niya.

“Umalis ka na. May naghihintay sa’yo,” sabi ko. Kinuha ko ang aking passport at plane ticket patungong Paris mula sa bag ko at ipinakita sa kanya. “May flight ako mamayang 10:00 PM. Mula ngayon, Capt. Angelo, wala na tayong ugnayan.”

Nanigas si Angelo sa tapat ng gate ng ospital. Nalaglag ang bouquet sa kamay niya. Susubukan niya sana akong habulin, pero tila nabaon sa semento ang kanyang mga paa.

Tumalikod ako at naglakad palayo nang hindi lumilingon. Ang pagsigaw niya sa pangalan ko ay nalunod sa ingay ng mga sasakyan sa Maynila.

Sumakay ako ng taxi patungong airport. Hinawakan ko ang aking tiyan—masakit pa, pero payapa na. Tapos na ang isang madilim na kabanata. Sa Paris, magsisimula ang bagong buhay ni Dr. Cruz.

Habang mabilis na tumatakbo ang taxi sa gitna ng maliwanag na kalsada ng Manila, iniwan ko sa likuran ang pigura ni Angelo na tila gumuho sa tapat ng ospital. Isinandal ko ang aking ulo sa bintana ng sasakyan habang tinititigan ang huling post ni Isabella na dumaan sa aking feed: “Ang saya na kasama ang taong pinapahalagahan ka sa bawat hakbang ng buhay.”

Napangiti ako nang bahagya—isang ngiting puno ng kaginhawaan. Agad kong hinarangan (block) ang numero ni Angelo at binura ang lahat ng bakas ng limang taon naming pagsasama na puno ng maling akala. Pagbaba ko sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA), tila gumaan ang bawat hakbang ko.

Nang marinig ko ang anunsyo para sa flight patungong Paris, naramdaman ko ang pagbagsak ng isang napakabigat na pasanin mula sa aking mga balikat. Hindi na ako ang “asawa ni Capt. Angelo,” hindi na ako ang “tahimik na Dr. Cruz.” Ako na muli ang sarili ko.

Ang Bagong Simula

Sa loob ng Terminal 3, ramdam ko ang lamig ng hangin—ngunit hindi ito kasing-lamig ng puso ko sa sandaling iyon. Kinuha ko ang aking phone at sa huling pagkakataon, tiningnan ko ang aming litrato noong nagbabakasyon pa kami sa Tagaytay.

Delete.

Isang pindot lang, burado na ang limang taong panloloko.

Habang naglalakad ako sa boarding gate, tumunog ang isang text mula sa isang hindi kilalang numero. Alam kong si Angelo iyon, gamit ang ibang telepono:

“Cruz, parang awa mo na… nasaan ka? Huwag mo akong iwan nang ganito. Patawarin mo ako, akala ko sapat na ang ibinibigay ko sa’yo… Mahal kita.”

Hindi ko na tinapos basahin. Pinatay ko ang aking cellphone at mahigpit na hinawakan ang aking boarding pass.

Sa loob ng eroplano, habang dahan-dahang umaangat ang sasakyang himpapawid mula sa lupain ng Pilipinas, pinagmasdan ko ang mga ilaw ng lungsod na paunti-unti nang lumiliit hanggang sa maging mga tuldok na lang. Doon sa ibaba, nandoon ang lalaking akala ko ay makakasama ko habambuhay. Nandoon ang lahat ng sakit, ang pagtataksil, at ang mga pangarap na naudlot.

Ngunit dito sa itaas, sa gitna ng malawak na kalangitan, malaya na ako.

Huminga ako nang malalim. Sa Paris, naghihintay ang isang bagong ospital, isang maliit na apartment malapit sa Seine River, at isang bagong pagkakataon para muling mahalin ang sarili ko.

Wala nang Angelo. Wala nang Isabella. Wala nang sakit.

Ang tanging naririnig ko na lang ay ang ugong ng makina ng eroplano—ang himig ng aking paglaya.

Paalam, Angelo. Sa susunod nating buhay, sana ay hindi na tayo magkita.