“Ilang buwan na ba ‘yan?”

“Manganganak na ako ngayon, bulag ka ba at hindi mo nakikita?”

“Ilang sentimetro na ang bukaka (IE)?”

“Baka gusto mong lalamunan mo ang buksan ko! Ako ba ang doktor o ikaw?!”

Hingal na hingal si Tessa sa delivery table, habang namimilipit sa sobrang sakit ng tiyan. Sabi nila, ang panganganak ay parang paghakbang ng isang paa sa hukay—sobrang sakit na parang mamatay-matay ka na—tapos heto pa ang lalaking ito, kung ano-anong kalokohan ang sinasabi sa kanya.

Kapag nakapanganak na siya at nakalakad na, talagang sasabunutan niya ito at pagtutuusin sila.

“Gusto kong magpalit ng doktor!”

“Sayang naman, may mga pasyente na ang ibang doktor. Ako na lang ang natitira, kaya wala kang ibang mapagpipilian.”

Napahigpit ang hawak ni Tessa sa gilid ng higaan, galit na galit na nakatingin sa nakakalokong mukha nito. Kahit sinong doktor sana, pero bakit kailangang ang dating asawa pa niya?

“Kaninong anak ba ‘to?”

“Bakit mo tinatanong?”

“Nagtatanong lang, mahigit walong buwan pa lang tayong hiwalay pero heto, magkaharap na tayo sa delivery table. Maganda ang pagkakakabit mo ng sungay sa akin, ha!”

Hingal na si Tessa at wala na ring lakas dahil sa tindi ng sakit. Kung natatakot man siya sa panganganak nang 1, mas natatakot siya sa lalaking ito nang 10. Kapag hindi pa siya nanganak agad, baka tuluyan na siyang ipadala nito sa kabilang buhay!

Ang Pagkikita sa Ward

“Lalaki, 3.2 kilos. At saka, tatanungin kita, noong buntis ka ba, madalas mong tinitingnan ang picture ko?”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Bakit kamukhang-kamukha ko? ‘Yung matambok na pisngi lang ang nakuha sa’yo.”

“Walang kinalaman sa’yo ‘to! Tabi nga, gagawa pa ako ng birth certificate ng anak ko!”

Para namang walang narinig ang doktor na si Rico. Hanggang kinabukasan, parang multo pa rin itong umaaligid sa kanya. Nang makita ni Rico si Tessa na namumutla at pilit na naglalakad habang nakahawak sa mesa dahil sa sakit, hindi na ito nakatiis at bigla siyang binuhat.

“Anong ginagawa mo?! Ibaon mo ako sa lupa… ay, bitawan mo ako! Kung hindi, sisigaw ako!”

“Subukan mong sumigaw, tignan natin kung hindi kita ilipat sa ward ng mga baliw.”

“Hiwalay na tayo!”

“Hiwalay lang, hindi pa annulled. Ako pa rin ang legal mong asawa.”

Nawalan na ng sasabihin si Tessa. Kasalanan din naman niya, nagkamali siya ng ospital na pinuntahan para manganak.

“Bitawan mo ako, kailangan kong asikasuhin ang birth certificate ng bata!”

“Hindi na kailangan.”

“At bakit hindi?”

“Inasikaso ko na. Ako ang nakalagay na ama. Nabalitaan ko kasing walang tatay ang bata, eh likas akong matulungin, kaya hindi ako magdadalawang-isip na maging tatay niya sa pangalawang pagkakataon.”

Hinalikan siya nito nang matindi hanggang sa kapusin siya ng hininga. Sa inis, hindi niya napigilan ang sarili na sampalin si Rico nang malakas.

“Ikaw… wala kang hiyang hayop ka!”

“Mabuti na nga ang loob ko, tapos sasampalin mo pa ang isang ‘mabuting tao’ na gaya ko?!”

Nanatiling nakahawak si Rico sa kanyang pisnging namumula, pero imbes na magalit, isang nakakalokong ngiti lang ang gumuhit sa labi niya.

“Masakit ‘yun, Tessa ha. Pero sige, dahil kapapanganak mo lang, libre ‘yung sampal. Isasama ko na lang sa bill mo,” biro niya habang dahan-dahang ibinababa si Tessa sa kama.

“Wala akong pakialam sa bill! Ang kapal ng mukha mong ilagay ang pangalan mo sa birth certificate ng anak ko. Rico, walong buwan tayong hindi nagkita! Nakalimutan mo na ba kung bakit tayo naghiwalay?” sigaw ni Tessa, kahit medyo gumuho ang boses niya dahil sa pagod.

Lumapit si Rico, inilapit ang mukha sa kanya hanggang sa maramdaman ni Tessa ang hininga nito. “Hindi ko nakakalimutan. Pero tignan mo ang bata, Tessa. ‘Yung ilong, ‘yung mga mata… kahit ang pagsalubong ng kilay habang natutulog, carbon copy ko. Ano ‘to, coincidence? O sadyang ako lang talaga ang iniisip mo gabi-gabi kaya nagmukhang ako?”

“Kapal! Baka nakakalimutan mong doktor ka rito, baka gusto mong isumbong kita sa management dahil sa harassment?!”

Tumayo nang tuwid si Rico at inayos ang kanyang white coat. “Sige, isumbong mo ako. Pero bago ‘yun, pirmahan mo muna itong mga papers. At saka, huwag kang masyadong malikot. ‘Yung tahi mo, baka bumuka. Sayang naman ang pagkakatahi ko, pulido pa naman ‘yan.”

Namula ang buong mukha ni Tessa. “Bastos!”

“Asawa mo ako, Tessa. ‘Legal’ na asawa. At hangga’t hindi pa napapawalang-bisa ang kasal natin, akin ka… at akin din ang batang ‘yan.” Hinawakan niya ang pinto pero lumingon muna siya. “Magpahinga ka na. Mamaya, dadalhin ko rito ang ‘mini-me’ ko para makadede. At nga pala… bagay sa’yo ang haggard look, mas lalo kang naggigigil.”

Tuluyan nang lumabas si Rico, naiwan si Tessa na nanggagalaiti sa galit pero may kakaibang bilis ang tibok ng puso.

Kanina pa ako pabalik-balik sa tapat ng kuwarto ni Tessa, kunwari ay tinitingnan ang mga chart ng pasyente, pero ang totoo, siya lang naman ang gusto kong makita.

Noong pumasok siya sa ER kagabi, muntik ko nang mabitawan ang stethoscope ko. Walong buwan. Walong buwan ko siyang hinanap matapos ang huling away namin. Akala ko ba nagbabakasyon lang siya sa probinsya? ‘Yun pala, itinago niya ang bunga ng “huling gabi” namin bago kami nag-lying low.

“Anak ng… kamukha ko talaga,” bulong ko habang nakatingin sa baby sa nursery kanina. Yung ilong, yung hugis ng mukha—hindi na kailangan ng DNA test. Akin ‘to. Sigurado ako.

Pero itong si Tessa, ang tigas pa rin ng ulo. Kahit hirap na hirap nang maglakad, ayaw pa ring magpa-alalay. Noong binuhat ko siya, amoy gatas siya at baby powder—isang amoy na hindi ko inakalang mami-miss ko nang ganito katindi.

At yung sampal niya? Masakit, oo. Pero mas masakit nung iniwan niya ako nang walang pasabi.

“Voisí” (Vô sỉ/Walang hiya), tawag niya sa akin. Sige lang, Tessa. Tawagin mo akong walang hiya, tawagin mo akong makapal ang mukha, pero hindi ko hahayaang lumabas kayo sa ospital na ito nang hindi dala ang apelyido ko.

Pumasok ako sa opisina ko at tiningnan ang birth certificate na pinirmahan ko na. Rico Gabriel de Silva — nakasulat na ako bilang ama. Legal man o hindi sa paningin niya, gagawin ko ang lahat para maging legal ulit kami.

Hindi ako “mabuting tao,” Tessa. Madiskarte lang ako. At sa pagkakataong ito, hindi na kita hahayaang makatakas pa. Kahit kailangan ko pang magpanggap na “vong ám” o multo sa buhay mo araw-araw, gagawin ko.

Kasalukuyang nakikipag-agawan ng remote ng TV si Tessa kay Rico nang biglang bumukas ang pinto ng suite. Isang marangyang ginang na may dalang malalaking paper bags ng gamit-bata at prutas ang pumasok.

“Tessa! Hija! Salamat sa Diyos at ligtas ka!” tili ni Donya Consolacion sabay takbo sa tabi ng kama ni Tessa, na parang hindi man lang nakita ang sariling anak na nakatayo sa gilid.

“Mama? Bakit po kayo nandito?” gulat na tanong ni Tessa. Napatingin siya nang masama kay Rico. “Ikaw ang nagsabi, ‘no?”

“Siyempre, Tessa. Apo ko ‘yan, at ikaw ang paborito kong manugang!” sagot ni Donya Consolacion habang hinahaplos ang pisngi ni Tessa. “At itong lalakeng ito,” lumingon ang matanda kay Rico at piningot ito nang malakas sa tenga. “Walong buwan mong pinahirapan si Tessa! Akala mo ba hindi ko alam na muntik na siyang manganak sa taxi dahil hindi mo siya sinundo noon?”

“Ma! Aray! Hindi naman totoo ‘yan, sinundo ko siya—aray!” reklamo ni Rico habang namimilipit.

“Huwag kang magsinungaling! At nalaman ko pa kay Rico na balak mo raw ilagay na ‘Unknown’ ang ama sa birth certificate? Aba, hindi pwede!” sabi ng matanda habang nakapamewang. “Tessa, hija, huwag kang mag-alala. Kinausap ko na ang hospital administrator. Sa bahay namin kayo didiretso paglabas niyo rito. Doon kita aalagaan, at itong si Rico ang magsisilbing yaya mo gabi-gabi!”

“Pero Ma… hiwalay na po kami,” mahinang sabi ni Tessa, bagama’t medyo lumalambot ang puso sa pag-aalaga ng biyenan.

“Anong hiwalay? Walang hiwalay-hiwalay sa pamilyang ito! Rico, ayusin mo ang mga gamit ni Tessa. At siguraduhin mong komportable ang apo ko!” utos ni Donya Consolacion.

Lumingon si Rico kay Tessa sabay kindat. “Kita mo na, Tessa? Pati si Mama, kampi sa akin. Wala ka nang kawala. ‘Vong ám’ na nga ako, may ‘reyna’ pa akong kakampi.”

“Ugh! Nakakainis kayong dalawa!” sigaw ni Tessa, pero hindi niya napigilang mapangiti nang makita ang baby na dinala na ng nurse sa loob ng kuwarto.

Narito ang huling bahagi ng ating kuwento, kung saan ang tensyon ay nauwi sa matinding selos at pag-amin.

Tatlong araw pa lang ang nakakalipas mula nang makalabas si Tessa sa ospital. Kasalukuyan siyang nagpapahinga sa malambot na sofa sa bahay ni Rico habang karga ang kanilang anak, nang biglang bumukas ang pinto. Isang babaeng naka-high heels, naka-dress na kulay pula, at amoy mamahaling pabango ang pumasok.

“Rico, babe! Nabalitaan ko ang nangyari—” Napahinto ang babae nang makita si Tessa. “Sino ‘to? At bakit may sanggol dito?”

Siya si Sofia, ang ex-girlfriend ni Rico bago pa man sila ikasal ni Tessa. Balita sa buong siyudad na hindi ito tumitigil sa pag-habol kay Rico simula nang mabalitang nag-ly-low ang mag-asawa.

“Sofia, anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Rico habang pababa ng hagdan, bitbit ang isang bote ng gatas.

“I came to see you! At sino itong babaeng mukhang… pagod na pagod?” taas-kilay na tanong ni Sofia habang nakatingin kay Tessa. “Siya ba ‘yung ‘ex’ mo na sinasabi mo? Bakit nandito pa siya?”

Naramdaman ni Tessa ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa kanyang mukha. Kahit masakit pa ang kanyang tahi, dahan-dahan siyang tumayo habang yakap ang baby.

“Ako ang asawa niya, Sofia. At itong ‘pagod’ na mukhang sinasabi mo? Ito ang mukha ng babaeng katatapos lang iluwal ang anak ng lalaking tinitilian mo,” matapang na sagot ni Tessa. “Rico, paalisin mo ‘to o ako ang aalis kasama ang anak mo?”

Agad na lumapit si Rico kay Tessa at inakbayan ito, isang protektibong kilos na nagpatahimik kay Sofia.

“Narinig mo ang asawa ko, Sofia. Hindi kita kailangan dito. May pamilya na ako, at gaya ng sinabi ko sa’yo dati pa—hindi na magbabago ‘yun,” seryosong sabi ni Rico. “Guard! Pakidala na si Miss Sofia sa labas.”

Nang makaalis ang nanggagalaiting si Sofia, hinarap ni Rico si Tessa na hanggang ngayon ay nanginginig pa rin sa selos.

“Selos ka ‘no?” bulong ni Rico habang may halong biro.

“HINDI! Naiirita lang ako sa amoy ng pabango niya!” depensa ni Tessa, pero hindi niya maitago ang kanyang ngiti nang bigla siyang halikan ni Rico sa noo.

“Tessa, kahit ilang Sofia pa ang dumating, ikaw lang ang ‘vong ám’ sa puso ko. Wala nang iba,” sabi ni Rico habang dahan-dahang kinukuha ang baby para patulugin.

At dito nagtatapos ang ating munting drama nina Tessa at Rico. Mukhang kahit may mga sagabal, nahanap pa rin nila ang daan pabalik sa isa’t isa dahil sa kanilang munting anghel.