Mula Negros, umuwi ako ng Mindanao para magbantay kay papa sa ospital. Inatake na naman kasi siya ng highblood. Dalawa lang kaming magkakapatid, at ako lang ang wala pang sariling pamilya. Kaya malamang, ako talaga ang magiging watcher niya.
Gabi na nang dumating ako sa ospital. Pagkarating ko doon, umalis din kaagad yung kuya ko. Inayos ko muna mga gamit ko tapos inasikaso ko na si papa.
“Pa, pupuntahan ko lang yung nars. Paubos na dextrose n’yo.”
Pero pagkalabas ko ng ward, nakita ko yung ex kong si Jacob (di niya tunay na pangalan). Naglalakad siya palabas ng female ward. Lumaki ang mga mata ko, kaya agad akong bumalik. Mabuti nalang at ako ang unang nakakita sa kanya. What a small world for the two of us.
Hindi ako mapakali, gusto ko nang umalis sa lugar na ‘yon. Ayaw ko nang makita pa yung lalaking ‘yon. Pero paano si papa? Ganito nalang, iiwasan ko nalang si Jacob hanggat maaari.
Hindi ko akalaing magkikita kami ni ex sa ospital, kung saan wala akong kawala at halos gabi-gabi kaming magkikita. Yes, isa na siyang ganap na nars. Magjowa kami noong high school. Inlove na inlove ako sa kanya noon kaya niligawan ko siya. Nakakatawa pero totoo. Torpe kasi ‘yon, kaya ako na nagfirst move.
Hinding-hindi ko makakalimutan yung araw na nagmakaawa ako sa kanya para lang wag niya akong iwan. Pero ginawa parin niya. Magbabakasyon raw kasi sila sa ibang bansa, kaya hihiwalayan na niya ako.
“Magjowa parin naman tayo kahit nasa malayo ka eh. Pwede naman yun ah.”
“Hindi kita makikita at makakasama, anong klaseng pagmamahal ang tawag dun? Ayoko ng ganun.” Sabi niya.
Edi hinayaan ko siya, hindi ko siya ginulo. Binlock ko pa cp number niya. Galit na galit ako sa kanya nun.
After 2 months, umuwi siya ng Pinas. Pumunta siya sa bahay namin at gustong makipagbalikan. Pero ako na yung umayaw. Ano yun, ‘pag convenient lang niya saka siya babalik? Ano siya, gold?
“O nak, bakit wala paring nars?” Tanong ni papa.
Kunting-kunti nalang kasi yung laman ng dextrose niya, kaya nag-aalala na din siya sa sarili niya. Matatakutin kasi yun si papa.
“Sinabihan ko na pa. Ewan ko ba d’yan sa kanila, kailangan pang i-remind. Samantalang trabaho naman nila ‘yan.”
Ilang sandali pa, pumasok na si Jacob sa ward namin. Grabe yung kaba ko, feeling ko mako-corner niya ako that time. Di ko sure kung napansin ba niya ako kasi nakatalikod ako eh. Inuna niya yung ibang pasyente sa kabilang side. Kaya naghanap ako ng paraan para hindi niya ako makita. Nung nakatalikod siya habang kinukuhaan ng BP yung pasyente, dali-dali akong pumasok sa CR. Nagtago ako doon.
Sumisilip lang ako sa maliit na butas sa CR.
“Sir, wala po ba kayong watcher?” Tanong ni Jacob kay papa. Kunyare pa ang mokong. Imposibleng di niya kilala si papa.
“Meron. Nag-CR lang.”
Safe na sana ako sa loob, pero may pasyente na kailangang gumamit ng CR. Nakokonsensya naman ako kaya lumabas ako. Bahala na kung makita ako ni Jacob.
Paglabas ko ng CR, saktong nakatayo si Jacob sa paanan ng kama ni papa habang tinitingnan ang chart. Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang magtama ang mga mata namin. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya, pero agad din siyang nagbawi ng tingin at nagkunwaring propesyonal.

“O, heto na pala ang anak ko,” masayang sabi ni papa, walang malay sa tensyong namumuo. “Jacob, si Janine. Janine, si Jacob—nars dito, napakabait na bata.”

Tumango lang ako nang tipid, hindi makapagsalita. Ang dating payat na Jacob na hinahabol-habol ko noon, ngayon ay mukhang kagalang-galang sa kaniyang puting uniporme.

“I-check ko lang po yung vitals n’yo, Sir,” sabi ni Jacob kay papa, pero ang boses niya ay medyo nanginginig. Habang kinukuhaan niya ng BP si papa, nararamdaman ko ang pasulyap-sulyap niya sa akin.

Ang Paghaharap sa Nurse’s Station
Madaling araw na at mahimbing nang natutulog si papa. Dahil hindi ako makatulog sa kaba at sa lamig ng ward, lumabas muna ako para kumuha ng mainit na tubig. Pagdating ko sa dispenser malapit sa nurse’s station, naroon siya—nag-iisa, nag-aayos ng mga gamot.

“Janine,” tawag niya. Mababa ang boses, parang ayaw makigulo sa katahimikan ng gabi.

Humarap ako sa kaniya, pilit na pinapatatag ang sarili. “Nurse Jacob. May kailangan ka ba tungkol sa pasyente sa Bed 4?”

Napabuntong-hininga siya at lumapit nang kaunti. “Kailangan ba talagang maging ganiyan kapormal? Kumusta ka na? Balita ko sa Negros ka na raw nakatira.”

“Ayos lang ako. Gaya ng nakikita mo, buhay pa naman kahit wala ka,” matapang kong sagot, kahit sa loob-loob ko ay gusto ko nang tumakbo.

“Galit ka pa rin ba?” tanong niya. “Alam kong naging gago ako noon. ‘Yung bakasyon na sinabi ko… hindi totoo ‘yun. Pinilit ako ng parents ko na lumayo dahil ayaw nila sa atin noon. Akala ko mas madaling makipaghiwalay kaysa aminin na wala akong laban sa kanila.”

Natawa ako nang mapait. “So, sa loob ng maraming taon, ‘yun ang pinaniwalaan ko? Na hindi mo kayang magmahal sa malayo? At ngayon, nars ka na, marunong ka nang manggamot… pero ‘yung sugat na iniwan mo, mukhang hindi mo kayang tahiin.”

Ang “Nurse’s” Prescription
Hindi siya nakasagot agad. Kinuha niya ang bote ng dextrose na hawak ko at siya na ang nagpuno ng mainit na tubig.

“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako agad,” sabi niya habang iniaabot ang bote. “Pero sana, hayaan mong alagaan ko ang papa mo. Bilang nars niya, at bilang… bilang taong nagkamali sa’yo noon.”

Sa mga sumunod na gabi, naging mailap pa rin ako, pero nakikita ko ang dedikasyon niya. Siya ang laging nagdadala ng extra na kumot para sa akin, siya ang laging nagche-check kay papa kahit hindi niya shift, at siya ang laging nag-iiwan ng kape sa table namin na may kasamang note: “Kain ka rin, baka ikaw ang magkasakit.”

Isang gabi, bago siya mag-out, lumapit siya sa akin. “Janine, malakas na si Papa mo. Baka i-discharge na siya sa makalawa.”

“Salamat, Jacob,” sabi ko. Sa unang pagkakataon, tinawag ko siya sa pangalan niya nang walang halong pait.

“Kapag wala na kayo rito… pwede bang makuha ulit ‘yung number mo? ‘Yung hindi mo na ako iba-block?”

Tiningnan ko siya. Ang dating torpe na Jacob ay naging isang lalaking alam na ang kaniyang gustong mangyari. Napangiti ako nang bahagya.

“Tingnan natin. Depende kung magaling ka talagang mag-follow up na nars.”

Natutunan ko sa ospital na ‘yun na may mga sakit na hindi agad gumagaling, pero sa tamang gamot at tamang panahon, pati ang pinakamalalim na sugat ng puso ay kaya ring maghilom—lalo na kung ang nars na nag-aalaga sa’yo ay ang taong kailanman ay hindi mo talaga nakalimutan.