Ang Alipin at ang Reserbang Bahagi ng Katawan

Ako si Maya, dalawampung taong gulang. Inampon ako ng mayamang pamilya ng mga Imperial noong limang taong gulang pa lamang ako. Inakala ko noong una na swerte ako dahil magkakaroon ako ng magandang buhay. Ngunit nagkamali ako. Kinuha lamang nila ako upang maging alila at taga-salo ng galit ng kanilang tunay na anak—si Beatrice.

Si Beatrice ay kasing-edad ko, ngunit saksakan ng sama ng ugali. Araw-araw niya akong pinapahiya. “Tandaan mo, Maya, pulot ka lang sa basurahan! Nabubuhay ka lang dahil pinapakain ka namin!” palaging bulyaw sa akin ng aking kinikilalang inang si Doña Carmen.

Hanggang sa dumating ang araw na labis na nagkasakit si Beatrice. Bumagsak ang kanyang dalawang kidney. Kailangan niya ng agarang transplant. At dahil walang nag-match sa kanilang mga kamag-anak, ipina-test nila ako.

Nag-match ang kidney ko.

“Pirmahan mo ang waiver na ‘yan, Maya!” utos ni Doña Carmen, hawak nang mahigpit ang aking buhok. “Ibibigay mo ang kidney mo sa anak ko! Kung hindi, ipapapatay kita at itatapon sa ilog! Utang mo sa amin ang buhay mo!”

Wala akong kalaban-laban. Umiiyak akong pumirma. Naramdaman kong ito na ang katapusan ko. Gagamitin lang pala nila akong reserbang bahagi ng katawan para sa anak nila.

Ang Bilyonaryong Surgeon

Isinugod kami sa Valderama Medical City, ang pinaka-eksklusibo at pinakamahal na ospital sa bansa. Dahil mayaman ang mga Imperial, kinuha nila ang serbisyo ng pinakamagaling na surgeon sa Asya—si Dr. Gabriel Valderama.

Si Dr. Gabriel ay dalawampu’t walong taong gulang. Hindi lamang siya isang henyong doktor, kundi siya rin ang bilyonaryong CEO at may-ari ng buong ospital. Kilala siya sa pagiging seryoso, malamig, at matapang.

Habang nakahiga ako sa malamig na operating table, umiiyak ako nang tahimik. Unti-unti nang umepekto ang anesthesia. Sa labas ng kwarto, nakangiti sina Doña Carmen at ang asawa nitong si Don Arturo, naghihintay na mailipat ang aking kidney kay Beatrice na nasa kabilang operating room.

Pumasok si Dr. Gabriel sa OR ko, suot ang kanyang surgical gown at mask. “Ihanda ang pasyente. Prepare the incision area,” malamig niyang utos sa mga nars.

Dahan-dahang inalis ng nars ang bahagi ng aking hospital gown upang linisin ang aking likuran at balikat bilang paghahanda.

Nang ilawan ng malaking surgical lamp ang aking katawan, natigilan si Dr. Gabriel. Tinitigan niya ang aking kanang balikat. Mayroon doon isang natatanging peklat at balat (birthmark) na hugis buwan na may maliit na bituin.

Bumagsak ang scalpel na hawak ni Dr. Gabriel. Clang!..

Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento 👇👇👇

Ang bawat mata sa loob ng operating room ay natuon kay Dr. Gabriel. Ang dating malamig at matigas na surgeon ay nanginginig ang mga kamay. Sa isang mabilis na galaw, hinubad niya ang kanyang surgical mask, at doon ko nakita ang mukhang puno ng pagkabigla at matinding sakit.

“Stop the operation! I said STOP!” sigaw ni Dr. Gabriel na yumanig sa apat na sulok ng silid.

“Pero Doc, kailangan na nating simulan ang transplant para kay Miss Beatrice—” susubukan sanang magpaliwanag ng isang nars, ngunit hinarap siya ni Dr. Gabriel nang may nag-aapoy na galit.

“Walang gagalaw sa kanya! Labas! Lahat kayo, lumabas!” bulyaw niya. Mabilis siyang lumapit sa akin at dahan-dahang hinaplos ang peklat sa aking balikat. “A-Annalise… ikaw nga ba iyan?” mahina niyang bulong habang tumutulo ang kanyang luha.

Bago ako tuluyang lamunin ng anesthesia, narinig ko ang kanyang utos sa security: “I-seal ang buong ospital. Huwag palabasin ang mga Imperial. Tawagan ang mga pulis!”

Pagkalipas ng ilang oras, nagising ako sa isang marangyang suite sa loob ng ospital. Wala na ang takot at hapdi sa aking puso. Sa tabi ko ay nakaupo si Dr. Gabriel, hawak ang aking kamay. Ikinuwento niya ang katotohanan—na labinlimang taon na ang nakalipas, ang pamilya Valderama ay nawalan ng isang sanggol na kapatid dahil sa isang k/i/d/n/a/p/p/i/n/g. Ang peklat sa aking balikat ay nakuha ko noong sanggol pa ako mula sa isang aksidente sa kanilang mansyon.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang nanggagalaiting sina Doña Carmen at Don Arturo, kasunod ang mga bodyguard ni Dr. Gabriel.

“Dr. Valderama! Ano ang ibig sabihin nito?! Bakit hindi natuloy ang operasyon? Naghihingalo ang anak ko!” sigaw ni Doña Carmen, hindi alam na tapos na ang kanilang panloloko.

Tumayo si Dr. Gabriel, ang kanyang awtoridad ay nakakanginig. “Ang ‘alipin’ na tinutukoy niyo ay ang nawawala kong kapatid. Ang pamilya niyo ang kumuha sa kanya labinlimang taon na ang nakalipas at pinalabas na inampon niyo siya para lang gawing ‘spare parts’ ng tunay niyang anak!”

“Hindi! Nagkakamali kayo! Binili namin siya sa isang orphanage!” pagsisinungaling ni Don Arturo, ngunit inihagis ni Gabriel ang isang folder sa mesa.

“Nahanap na ng mga investigator ko ang ebidensya. Kayo ang nag-utos na dukutin ang kapatid ko dahil alam niyo ang kanyang pambihirang blood type na tugma sa anak niyo. Ginawa niyo siyang alipin sa sarili niyang lungsod!”

Sa isang kumpas ni Dr. Gabriel, pumasok ang mga pulis. Sa harap ng maraming empleyado at pasyente, pilit na pinakakaladkad ang mga Imperial. Si Beatrice naman ay inilipat sa isang pampublikong ward, naghihintay ng legal na donor na maaaring hindi na dumating dahil sa tindi ng dumi ng pangalan ng kanilang pamilya. Lahat ng yaman ng mga Imperial ay na-freeze dahil sa mga kasong human trafficking at seryosong p/a/n/a/n/a/k/o/t.

Hinarap ako ni Gabriel at niyakap nang mahigpit. “Tapos na ang paghihirap mo, Annalise Valderama. Ang Valderama Medical City at ang buong imperyo natin ay sa iyo rin. Wala nang kukuha ng kahit anong parte ng katawan mo, dahil ikaw ang pinakamahalagang parte ng pamilyang ito.”

Mula sa pagiging isang hamak na alipin na nakahanda nang mamatay, ako ay muling nabuhay bilang isang prinsesa ng pinakamakapangyarihang pamilya. Ang peklat na dati ay tanda ng aking paghihirap, ngayon ay naging simbolo ng aking kalayaan at ang mitsa ng pagbagsak ng mga taong nagtangkang wasakin ang aking buhay.