Sa araw na natapos ang aming annulment, bumuhos ang pinakamalakas na ulan sa lungsod ng Hangzhou simula noong mag-winter.

Ihinagis ni Lukas Del Fierro sa mukha ko ang resulta ng ultrasound. May isang linyang binilugan ng pulang tinta:

Blood type ng fetus: Type AB.

“Type O ako, Type A ka. Paanong magiging Type AB ang batang ‘yan?”

Kalmado ang boses niya, parang nagkukwento lang ng isang bagay na wala siyang kinalaman.

Nakatayo ang biyenan ko sa likuran niya, naka-cross arms, at may mapang-aping ngiti sa mga labi—na tila ba matagal na niyang hinintay ang sandaling ito.

Bubuka pa lang ang bibig ko para magpaliwanag nang iurong niya ang dokumento ng annulment sa harap ko.

Aalis akong walang bitbit, walang makukuhang kahit anong ari-arian, at walang karapatang humingi ng kahit anong sustento.

Habang tinititigan ang mga salitang iyon, nanginginig ang kamay ko na halos hindi ko mahawakan ang panulat.

Mabigat ang walong buwang tiyan ko na humihila sa likod ko sa sobrang sakit. Bahagyang gumalaw ang sanggol sa loob, tila nararamdaman din ang tensyon.

Pumirma ako.

Hindi dahil sa nakokonsensya ako, kundi dahil kilala ko si Lukas. Kapag nakapagdesisyon na siya, wala nang makakapagpabago nito.

Hinalughog ng biyenan ko ang lahat ng gamit ko. Sa huli, may nakuha siya mula sa lining ng luma kong jacket—isang kupas na perang papel na makulay.

“Anong klaseng basura ‘to?”

Nandidiri niyang itinapon ang pera sa sahig.

Iyon ay isang 500,000 Deutsche Mark bill, na personal na itinahi ng yumaong Foster Father ko sa loob ng jacket bago siya pumanaw bilang pamana.

Yumuko ako para pulutin ito at ibinalik sa bulsa.

Paglabas ko ng gate ng subdivision, kinapkap ko ang bulsa ko.

23 pesos na barya, isang lumang pera, at isang sanggol na lalabas na sa loob ng 30 araw.

Biglang tumunog ang phone ko.

Sa screen, rumehistro ang numero ng City Maternity Hospital.

“Mrs. Samantha Villareal, lumabas na ang resulta ng huli ninyong check-up. Masyadong mataas ang blood pressure niyo (pregnancy-induced hypertension). Maaari kayong magka-eclampsia anumang oras. Kailangan niyo nang magpa-confine agad—”

Pinatay ko ang tawag.

Ang tubig-ulan ay dumadaloy mula sa buhok ko hanggang sa leeg, napakalamig na tila tumatagos sa buto.

Muling sumipa ang bata sa sinapupunan ko, malakas, na tila nagsasabing: “Nanay, nandito pa ako.”

Napatingin ako sa malaki kong tiyan at dahan-dahang napangiti nang mapait.

Lukas, sabi mo hindi mo anak ang batang ito.

Pero ang hindi mo alam… sa buong buhay mo, hinding-hindi ka talaga magkakaroon ng anak.

1

Hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Hila-hila ko ang maleta ko habang nakatayo sa waiting shed sa tapat ng subdivision. Tumutulo ang bubong, bawat patak ay tumatama sa balikat ko.

Ang mga nangyari labinlimang minuto ang nakakaraan ay parang isang mabilis na bangungot.

Nang ihagis ni Lukas ang ultrasound sa mesa, ang unang naramdaman ko ay hindi galit, kundi ang kagustuhang tumawa.

Ako, si Samantha, mula nang makilala ko siya hanggang sa tatlong taon naming pagsasama, hindi ako kailanman tumingin sa ibang lalaki.

Pero hindi siya naniwala.

O mas tamang sabihin na… ayaw niyang maniwala.

“Ang blood type ang pinakamalinaw na ebidensya,” sabi niya habang nakaupo sa sofa, naka-de-kwatro. Walang galit sa boses niya, kahit man lang disappointment, wala.

Ang naramdaman ko lang sa kanya ay relief—parang nakawala sa isang mabigat na pasanin.

Ngayong iniisip ko, ang kagaanan ng loob niyang iyon ang pinakamakatakot.

Para siyang isang mangangaso na matagal na nag-abang, at sa wakas ay nahulog din ang biktima sa bitag.

Ang nanay niya, o mas tamang sabihin na ang nanay ni Lukas, si Gng. Remedios, ay sumabat pa sa gilid.

“Sinasabi ko na nga ba, anong aasahan mo sa babaeng galing sa probinsya? Walang modo.”

“Gusto mo pang isabit sa pamilya Del Fierro ang anak ng kung sinong lalaki? Ambisyosa ka rin no?”

Matinis ang boses niya, bawat salita ay parang pako na ibinabaon sa sentido ko.

Pinigil ko ang pagkahilo at tumingin kay Lukas, naghahanap ng kahit kaunting pag-aalinlangan sa mukha niya.

Wala.

Ang mga mata niya ay kasing linaw ng salamin, kitang-kita ang hitsura ko na talunang-taluna.

“Pirma na,” utos niya.

“Dahil sa pinagsamahan natin, hindi na kita idedemanda sa panloloko mo. Sobra-sobra na ‘yang kabutihang loob na ‘yan.”

Kabutihang loob.

Ang sarap pakinggan mula sa kanya, sobrang sarkastiko na gusto kong humagalpak.

Tatlong taon kaming kasal, tinalikuran ko ang trabaho ko para alagaan ang mga magulang niya, pinagsilbihan siya ng tatlong beses sa isang araw.

Noong naglilihi ako at halos isuka ko na ang bituka ko, kahit isang basong tubig ay hindi niya ako naabutan.

Iyon pala ang tinatawag niyang “kabutihang loob.”

Pumirma ako, hindi dahil tanggap ko ang tadhana.

Kundi dahil alam ko na kung mananatili pa ako sa bahay na iyon ng kahit isang segundo, wala kaming magiging magandang kinabukasan ng anak ko.

Minadali ni Remedios si Lukas na ayusin ang mga papel, habang hinalughog niya ang mga gamit ko.

Ibinasura niya ang mga damit ko sa sahig mula sa maleta.

“Kay Lukas galing ‘to, iwan mo ‘to.”

“Itong scarf na ‘to, binili rin niya ‘to, iwan mo.”

“Ito rin… ano ba ‘tong lumang jacket na ‘to? Ang baduy na, ang dumi pa. Isama mo na ‘to, baka may pulgas pa.”

Hinawakan niya ang lumang jacket na bigay ng Foster Father ko na parang basahan.

Dahil sa pagkakahila niya, napunit ang lining sa loob, at nalaglag ang perang nakatago roon.

“O, marunong ka pa palang mag-ipon ng sarili mong pera?”

Pinulot niya ito at tiningnan bago tumawa nang nakakaasar.

“Perang papel ng ibang bansa na wala namang halaga. Mas matigas pa sa tissue paper.”

Binitawan niya ang pera at inapakan pa gamit ang tsinelas niya bago tumalikod.

Yumuko ako para pulutin ito. Biglang sumakit ang tiyan ko—ang hapdi, napasinghap ako sa lamig.

Ni hindi man lang ako nilingon ni Remedios habang papunta siya sa kusina.

Lumuhod ako sa sahig, hinaplos ang gusot-gusot na Deutsche Mark, maingat na itinupi, at itinago sa loob ng bulsa.

Tatay, ito na lang ang huling alaala mo sa akin.

May halaga man ito o wala, itatago ko ito habang buhay.

Tumayo ako gamit ang lakas mula sa mesa at hinila ang maleta ko.

Pagdating ko sa pinto, lumabas si Lukas mula sa study room na may hawak na sobre.

“Heto ang limang libong piso. Tanggapin mo na ‘to bilang huling tulong ko.”

Isinaksak niya ang sobre sa kamay ko, huminto sandali, at nagsalita ulit.

“Huwag mo na akong hahanapin. At huwag mo ring ipagsasabi sa kahit kanino ang tungkol sa bata.”

“Magtira ka naman ng kaunting delikadeza sa sarili mo.”

Tiningnan ko ang sobre sa kamay ko.

Pagkatapos, dahan-dahan ko itong inilapag sa patungan ng sapatos.

“Lukas, sayo na ‘tong limang libo mo,” kalmado kong sabi.

“Sa susunod, mas kakailanganin mo ‘yan kaysa sa akin.”

Sumara ang pinto sa likuran ko.

Eksaktong pagpasok ko sa elevator, doon na bumuhos ang luha ko.

Hindi dahil sa awa sa sarili, kundi dahil sa galit.

Galit sa sarili ko na naging bulag at tanga sa loob ng tatlong taon. At mas galit ako dahil hanggang ngayon, umiiyak pa rin ako para sa taong tulad niya.

Huminto ang elevator sa ground floor.

Pinunasan ko ang mga luha ko at huminga nang malalim.

Samantha, wala ka nang kahit ano ngayon.

Walang bahay, walang pera, walang trabaho, at may dala-dala ka pang “time bomb” sa loob mo na pwedeng kumuha ng buhay mo anumang oras.

Pero kahit papaano, mayroon ka pang tatlumpung araw.

Tatlumpung araw. Sapat na ‘yon.

2

Habang nasa waiting shed, tinawagan ko ang tanging numero na alam kong sasagot sa akin.

Si Nikki, ang best friend at roommate ko noong college.

Tatlong ring lang at sinagot na niya.

“Samantha? Bakit ka napatawag nang ganitong oras?”

“Nikki… hiwalay na kami.”

Natahimik ang kabilang linya ng dalawang segundo.

“Huwag kang aalis diyan. I-send mo ang location mo, susunduin kita ngayon din.”

Pagkalipas ng kalahating oras, huminto ang kotse ni Nikki sa tapat ng shed.

Pagkababa niya, nakita niya ang kalagayan ko at agad na namula ang mga mata niya sa awa.

Isang buntis na walong buwan, basang-basa ng ulan mula ulo hanggang paa, may dalang maleta, at nakaupo lang sa tabi ng kalsada.

Para akong isang pusakal na itinapon ng buong mundo.

“Samantha Villareal! Nababaliw ka na ba?! Ang lakas ng ulan, bakit hindi ka naghanap ng masisilungan?!”

Habang pinapagalitan ako, hinubad niya ang jacket niya at binalot sa akin, sabay tulak sa akin papasok sa passenger seat.

Sa loob ng sasakyan, ramdam ko ang init ng aircon, pero nanginginig pa rin ang buong katawan ko.

Hindi na muna nagtanong si Nikki. Dinala niya muna ako sa condo niya.

Simple lang ang unit niya pero malinis at komportable.

Ipinagtimpla niya ako ng mainit na gatas at naupo sa tapat ko, hinihintay na ako mismo ang magsalita.

Ikinwento ko ang lahat ng nangyari ngayong araw.

Pagkatapos kong magsalita, matagal na natahimik si Nikki.

Ano kaya ang susunod na hakbang ni Samantha sa loob ng 30 araw na nalalabi?

3

Matagal na natahimik si Nikki, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko.

“Hayop siya! Hayop silang mag-ina!” biglang sigaw ni Nikki habang hinahampas ang mesa. “Paano niya nagawang itapon ka sa kalsada sa kalagayan mong ‘yan? At ang blood type na ‘yan… Samantha, alam nating dalawa na wala kang ibang lalaki!”

Uminom ako ng mainit na gatas, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong kamay. “Alam ko, Nikki. Pero hindi na mahalaga kung maniwala siya o hindi. Ang mahalaga ngayon ay ang makaligtas kami ng anak ko.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Nikki, ang boses niya ay puno ng pag-aalala.

Inilabas ko ang lumang pera mula sa bulsa ko—ang 500,000 Deutsche Mark. “Ito ang iniwan ni Tatay. Noong bata pa ako, bago siya mamatay, sinabi niya sa akin: ‘Samantha, ang papel na ito ay magbubukas ng pinto sa iyong bagong buhay kapag ang mundo ay tumalikod na sa iyo.’ Noon, akala ko ay biro lang dahil ang Deutsche Mark ay wala nang halaga simula nang magkaroon ng Euro.”

Kinuha ni Nikki ang pera, sinuri ito sa ilalim ng ilaw. “Teka… Samantha, hindi ba ang Foster Father mo ay isang sikat na collector at banker sa Europa noon? Bakit parang… may kakaiba sa texture nito?”

Bago pa man ako makasagot, biglang kumirot ang tiyan ko. Isang matalas na sakit na tila hinihiwa ang aking puson. Napabitaw ako sa baso ng gatas at nabasag ito sa sahig.

“Ahhh!” Napahawak ako sa mesa, ang hininga ko ay naging mabilis at mababaw.

“Samantha! Anong nangyayari?!” natatarantang sigaw ni Nikki.

“Ang… ang tiyan ko… Nikki, ang ospital… kailangan nating pumunta sa ospital!”

4

Sa loob ng Emergency Room ng City Maternity Hospital, ang paligid ay puno ng amoy ng disinfectant at tunog ng mga makinang bumubusina.

“Mrs. Villareal, ang blood pressure niyo ay 180/120. Masyado itong delikado para sa inyo at sa bata,” seryosong sabi ng doktor. “Kailangan nating magsagawa ng emergency C-section ngayon din, kahit na kulang pa sa buwan ang bata.”

“Dok, gawin niyo ang lahat… iligtas niyo ang anak ko,” pakiusap ko habang unti-unti nang nagdidilim ang paningin ko.

Habang inihahanda ako para sa operasyon, isang nurse ang pumasok na may dalang form. “Kailangan po ng pirma ng asawa o malapit na kamag-anak.”

“Wala siyang asawa!” sigaw ni Nikki mula sa labas ng kurtina. “Ako ang pipirma! Ako ang tatay, nanay, at lahat-lahat ng babaeng ito!”

Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng ER. Hindi ko inaasahan ang nakita ko—si Lukas.

Hingal na hingal siya, ang mamahaling suit niya ay basa pa rin ng ulan. Sa likod niya ay ang kanyang ina, si Remedios, na may dalang abogado.

“Nandito ka pa pala,” malamig na sabi ni Lukas. “Huwag mong isipin na pumunta ako rito para sa iyo. Ang abogado ko ay may nakalimutang pirmahan mo tungkol sa pagtalikod sa anumang claim sa insurance ng pamilya Del Fierro.”

“Lukas! Mamamatay na ang asawa mo at ang anak mo sa loob, at pera pa rin ang iniisip niyo?!” sigaw ni Nikki habang dinuduro si Lukas.

“Hindi ko siya asawa, at lalong hindi ko anak ang nasa loob niyan,” sagot ni Lukas nang walang kabakas-bakas ng emosyon. “Remedios, ibigay mo ang papel.”

Lalapit sana si Remedios nang biglang may dumating na isang grupo ng mga lalaking naka-suit—mga banyagang mukhang seryoso at may dalang mga briefcase. Sila ay mga kinatawan mula sa Global Reserve Bank.

“Excuse me,” sabi ng pinunong banyaga sa wikang Ingles bago tumingin sa akin. “Kami ay naghahanap kay Mrs. Samantha Villareal. Natanggap namin ang signal mula sa aming system na ang Serial Number 001-Limited Edition Deutsche Mark Bond ay lumabas na sa circulation.”

Natigilan ang lahat. Maging ang doktor at mga nurse ay napahinto.

“Bond? Anong bond?” tanong ni Remedios na nakakunot ang noo.

“Ang perang hawak ni Mrs. Villareal ay hindi lang basta pera,” paliwanag ng opisyal. “Ito ay isang ‘Bearer Bond’ na nagkakahalaga ng 50 milyong Euro (mahigit 3 bilyong piso) na iniwan ng yumaong Don Villareal para sa kanyang nag-iisang tagapagmana. At ayon sa aming records, ang sinumang asawa ng tagapagmana ay walang karapatan dito maliban kung may pirmadong kasunduan.”

Nanlaki ang mga mata ni Lukas. Ang papel na hawak ng abogado niya ay nahulog sa sahig.

“50… 50 milyong Euro?” nauutal na sabi ni Remedios. Biglang nagbago ang anyo nito, naging malambot ang boses. “Ah, Samantha… anak… alam mo namang nagbibiro lang kami kanina, ‘di ba? Lukas, tulungan mo ang asawa mo!”

Tumingin ako kay Lukas. Nakita ko ang pagsisisi, ang gulat, at higit sa lahat… ang kasakiman sa kanyang mga mata.

“Samantha,” lumapit si Lukas at pilit na hinawakan ang kamay ko. “Maniwala ka, nabigla lang ako sa blood type. Siguro may pagkakamali lang sa lab. Magpapasuri tayo ulit. Mahal kita, huwag mo kaming iwan.”

Huminga ako nang malalim, kahit masakit ang bawat galaw. Inalis ko ang kamay ko sa pagkakahawak niya at tumingin sa mga kinatawan ng bangko.

“Gawin niyo ang lahat para iligtas ang anak ko,” sabi ko sa kanila. “At pagkatapos nito… gamitin niyo ang bahagi ng pera para siguraduhin na ang dalawang taong ito ay hindi na makakatapak sa loob ng anumang ari-arian na pagmamay-ari ko.”

“Samantha! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Remedios.

“Nurse, ilabas niyo ang mga basurang ‘yan,” utos ni Nikki habang nakangiti nang mapait.

Habang itinutulak ako papasok sa operating room, narinig ko ang huling sinabi ng opisyal ng bangko kay Lukas:

“Mr. Del Fierro, ayon sa record na ipinadala sa amin ng inyong pamilya noong nakaraang taon para sa loan application niyo… kayo po ay may Azoospermia. Baog po kayo. Kaya imposible talagang maging anak niyo ang batang ililigtas namin ngayon.”

Ang huling nakita ko bago sumara ang pinto ay ang mukha ni Lukas na naging kasing puti ng papel, habang ang kanyang ina ay napaupo sa sahig sa sobrang hiya at gulat.

Ang laban ay nagsisimula pa lang.

5

Sa loob ng operating room, ang tunog ng mga kagamitang metal at ang mabilis na tibok ng heart monitor ang tanging naririnig. Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa pagitan ng buhay at kamatayan.

“Blood pressure is dropping! We need to stabilize her now!” sigaw ng surgeon.

Sa kabilang panig ng pinto, sa hallway ng ospital, isang kaguluhan ang nagaganap. Si Lukas ay parang estatwang hindi makagalaw, habang ang mga salita ng bank official ay paulit-ulit na dumidirekta sa kanyang utak: Baog ka. Hindi mo ito anak.

“Lukas… Lukas, anak, huwag kang maniwala sa kanila!” pilit na sigaw ni Remedios, habang pilit na tumatayo mula sa sahig. “Sinungaling ang mga banyagang ‘yan! Gusto lang nilang makuha ang pera ni Samantha!”

“Sapat na, Remedios!” biglang sigaw ni Nikki, na hindi na nakapigil. “Narito ang medical record ni Lukas mula sa Singapore General Hospital noong nakaraang taon. Ipinadala ito sa akin ng isang kaibigan dahil alam kong may itinatago kayo! Alam mong baog ang anak mo, kaya humanap ka ng paraan para palayasin si Samantha bago pa malaman ng lahat na hindi siya ang may problema!”

Tumingin si Lukas sa kanyang ina, ang kanyang mga mata ay puno ng poot. “Alam mo? Alam mong wala akong kakayahang magka-anak, pero hinayaan mo akong saktan ang babaeng tanging nagmahal sa akin?”

“Para sa pamilya natin ‘to, Lukas! Para sa dangal ng mga Del Fierro!” depensa ni Remedios, pero ang boses niya ay nanginginig na sa takot.

6

Biglang bumukas ang pinto ng operating room. Lumabas ang surgeon na may bahid ng dugo sa kanyang gown.

“Sino ang pamilya ni Mrs. Villareal?” tanong ng doktor, ang mukha ay seryoso at pagod.

Agad na lumapit si Lukas, pero hinarangan siya ni Nikki at ng mga security detail ng Global Reserve Bank.

“Ako ang asawa niya!” sigaw ni Lukas.

“Wala ka nang karapatan, Lukas,” malamig na sabi ng kinatawan ng bangko habang ipinapakita ang isang dokumentong pirmado na ni Samantha bago siya mawalan ng malay—isang Restraining Order at Immediate Disassociation. “Mula sa segundong ito, si Gng. Villareal ay nasa ilalim ng proteksyon ng aming institusyon.”

Tumingin ang doktor kay Nikki at sa opisyal ng bangko. “Ligtas ang sanggol. Isang malusog na baby boy. Pero si Mrs. Villareal… dumanas siya ng matinding internal hemorrhaging. Kailangan niya ng agarang blood transfusion mula sa isang taong may bihirang blood type.”

“Anong blood type?” tanong ni Nikki.

“Type AB Negative,” sagot ng doktor.

Napako si Lukas sa kanyang kinatatayuan. Ang blood type ng sanggol ay AB, ang blood type na ginamit niyang dahilan para palayasin si Samantha… ay siya ring kailangan ni Samantha para mabuhay.

“Iyan ang blood type ni Don Villareal, ang kanyang Foster Father,” bulong ng opisyal ng bangko. “Dugo ng mga tunay na aristokrata sa Europa.”

7

Sa gitna ng tensyon, isang matandang lalaki na naka-all-white na suit ang mabilis na naglalakad sa hallway, pinalilibutan ng mga bodyguards. Nang makita siya ng mga kinatawan ng bangko, agad silang yumuko nang malalim.

Siya si Don Eduardo Villareal, ang kapatid ng Foster Father ni Samantha na akala ng lahat ay matagal nang namayapa.

“Nasaan ang apo ko?!” ang boses niya ay parang kulog na yumanig sa buong palapag.

Tumingin siya kay Lukas at Remedios nang may matinding pagkapoot. “Kayo ba ang mga basurang nagtangkang sumira sa huling hiyas ng aming pamilya?”

“Don Eduardo… kami po ay…” hindi na naituloy ni Remedios ang sasabihin dahil sa takot.

“Ilabas ang mga ito!” utos ni Don Eduardo. “At tiyakin na bawat sentimo na kinuha niyo kay Samantha sa loob ng tatlong taon ay mababayaran niyo sa loob ng kulungan. Sisiguraduhin kong sa kalsada kayo mamamatay, tulad ng balak niyo sa aking pamangkin!”

Habang kinakaladkad palabas ng mga pulis si Lukas at ang humahagulgol na si Remedios, lumingon si Lukas sa huling pagkakataon sa pinto ng ICU. Doon niya napagtanto: Nawala sa kanya ang 50 milyong Euro, nawala ang kanyang dangal, pero ang pinakamasakit sa lahat… nawala sa kanya ang tanging babaeng handa sanang ibigay ang lahat para sa kanya.

Pagkalipas ng ilang oras, sa loob ng tahimik na kwarto, dahan-dahang imulat ni Samantha ang kanyang mga mata. Sa tabi niya ay isang maliit na crib kung saan natutulog ang kanyang anak.

Hinawakan ni Don Eduardo ang kamay ni Samantha. “Gising ka na, apo. Tapos na ang ulan. Ang 50 milyong Euro ay panimula pa lamang. Ang buong imperyo ng Villareal ay naghihintay sa iyo at sa maliit na prinsipe.”

Ngumiti si Samantha, isang ngiting puno ng pait pero may kasamang bagong pag-asa. Tumingin siya sa bintana—ang malakas na ulan sa Hangzhou ay tumigil na, at ang unang sinag ng araw ay nagsisimulang sumilip.

“Tatay,” bulong niya sa hangin. “Salamat sa pagliligtas sa amin.”

Ang babaeng iniwan sa ulan na walang dala, ngayon ay ang Reyna ng pinakamalaking imperyong pinansyal sa Asya. At ang mga nanakit sa kanya? Sisiguraduhin niyang bawat patak ng ulan na naranasan niya ay mararanasan din nila… habambuhay.