Noong pitong taong gulang ako, umiyak ako at nagpumilit na magpakasal sa kapitbahay naming lalaki. Labinlimang taon ang lumipas, nagtapos ako sa unibersidad at nag-apply sa isang malaking kumpanya. Ngumiti ang CEO at sinabi: “Nag-a-apply ka ba para sa posisyon ng… asawa ng CEO?”

Noong pitong taong gulang ako, kilala ako ng buong barangay bilang pinakamatigas ang ulo na bata.

Matigas ang ulo dahil kaya kong tumayo sa gitna ng bakuran, umiiyak at sipon na tumutulo, sabay turo sa kapitbahay naming mas matanda sa akin ng sampung taon, at sumigaw sa harap ng lahat:

“Paglaki ko, siya ang papakasalan ko! Wala nang iba!”

Halakhakan ang buong lugar.

Namula sa hiya at galit ang nanay ko, hinila ako papasok ng bahay. Samantalang si Kuya Marco, namula hanggang tenga, natulala sa hiya at hindi malaman ang gagawin.

“Bata pa ‘yan, wala pang alam!” biro ng mga matatanda.

Pero malinaw sa alaala ko, yumuko si Marco, hinaplos ang ulo ko, at marahang nagsabi:

“Sabihin mo ‘yan kapag malaki ka na. Sa ngayon, mag-aral ka muna nang mabuti.”

Agad akong tumango.

Mula noon, nagkaroon ako ng malinaw na layunin: paglaki ko, mag-aaral akong mabuti… at pakakasalan ko si Marco.

Ang Kapitbahay Kong Si Marco

Si Marco ang tipo ng taong mahal ng buong barangay—matangkad, matalino, at magalang. Maaga siyang naulila sa magulang at lumaki kasama ang lola niya. Noong nasa Grade 1 ako, college student na siya.

Tuwing hapon, madalas siyang nakaupo sa may hagdan, nagbabasa habang binabantayan akong naglalaro sa labas.

Kapag nahulog ako sa bisikleta, siya ang naglilinis ng sugat ko.
Kapag mababa ang grado ko, siya ang nagtuturo sa akin.
Kapag umiiyak ako dahil inaasar ako ng iba, siya ang bumibili sa akin ng sorbetes.

Sa maliit kong mundo, para siyang isang bayani.

Noong labindalawang taong gulang ako, umalis siya.

Walang mahabang paalam. Isang umaga, nakita ko na lang na naka-lock ang bahay nila. Pumanaw na ang lola niya, at tuluyan na siyang lumipat.

Tumayo ako sa harap ng bahay nila, yakap ang bag ko, umiiyak na parang may nawala sa pagkatao ko.

Mula noon, hindi ko na siya muling nakita.

Labinlimang Taon ang Lumipas

Lumaki ako.

Hindi na ako ang pitong taong gulang na batang umiiyak para magpakasal.

Naging mahusay ako sa pag-aaral. Nakapasok sa isang kilalang unibersidad. Nagtapos na may mataas na karangalan. Sabi ng lahat, maliwanag ang kinabukasan ko.

Pero sa puso ko, may maliit na espasyo… na para kay Marco.

Hindi ko alam kung nasaan na siya. Kung kumusta na siya. Kung naaalala pa ba niya ako.

Pero sa tuwing napapagod ako, naaalala ko ang sinabi niya:

“Mag-aral ka muna nang mabuti.”

At lalo akong nagsisikap.

Noong araw na pumasok ako sa kumpanyang San Miguel Holdings—isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa—sinabi ko sa sarili ko:

Makapasok lang ako. Huwag nang mangarap ng sobra.

Ang Hindi Inaasahang Panayam

Malaki, maliwanag, at malamig ang silid ng interview—ramdam ko ang pawis sa mga palad ko.

Maayos akong nakaupo, sinasagot ang bawat tanong ng panel. Maayos ang takbo… hanggang sa bumukas ang pinto.

May lalaking pumasok.

Agad tumayo ang lahat.

“Ang CEO.”

Biglang kumabog ang dibdib ko.

Mas matangkad siya kaysa sa inaasahan ko. Maayos ang suot na suit. Matalim ang tingin pero hindi malamig. At ang mukha niya… pamilyar, pero parang panaginip.

Tumingin siya sa buong panel, bago huminto ang tingin niya sa akin.

Matagal.

Napakatagal na nagsimula na akong mailang.

Ngumiti siya.

At ang ngiting iyon… nagpahigpit sa dibdib ko.

Pagkatapos, nagsalita siya sa mababang tinig, may halong biro:

“Pumunta ka ba rito para mag-apply bilang… asawa ng CEO?”

Napatigil ang buong panel. Ang mga interviewer na kanina ay seryoso ang mukha ay nagkatinginan, tila hindi alam kung biro ba o isang seryosong insulto ang narinig mula sa kanilang boss.

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mga pisngi. Ang malamig na silid ay tila uminit nang husto. Tiningnan ko siyang mabuti—ang mga mata niyang mapanuri pero may pamilyar na kislap, ang paraan ng pagkurba ng kanyang labi, at ang tindig na tila ba matagal na akong hinihintay.

“P-po?” tanging naisagot ko, habang ang ballpen na hawak ko ay tila madudulas na sa pawis kong palad.

Tumayo siya mula sa pagkakasandal sa hamba ng pinto at dahan-dahang lumapit sa mesa. Kinuha niya ang aking resume mula sa tumpok ng mga papel at binasa ang pangalan ko nang malakas.

“Labinlimang taon,” bulong niya, sapat lang para marinig ko. “Sabi ko mag-aral ka nang mabuti, hindi ko naman sinabing magpakapubli nang ganyan katagal at hindi magparamdam.”

Doon ay nakumpirma ko. Hindi ako nagkakamali. Ang boses na iyon, kahit mas malalim na ngayon, ay ang boses na nagpatahan sa akin noon sa tapat ng nag-iisang tindahan sa aming barangay.

“Marco?” mahina kong sambit, halos hindi lumalabas ang boses.

Lalong lumawak ang ngiti niya. Lumingon siya sa mga panelist na ngayo’y tulala pa rin. “I’ll take over this interview. You may go out for a coffee break. It’s on me.”

Nang kaming dalawa na lang ang naiwan, ang katahimikan ay napuno ng tensyon at saya. Lumapit siya at naupo sa tapat ko, hindi bilang isang CEO, kundi bilang ang lalaking hinintay ko sa loob ng mahabang panahon.

“Akala ko nakalimutan mo na,” sabi ko, sinusubukang bawiin ang aking composure.

“Paano ko makakalimutan ang batang sumigaw sa gitna ng kalsada na papakasalan ako? Pinanindigan ko ‘yun, alam mo ba? Kaya nga hanggang ngayon, bakante pa rin ang posisyon na ‘yun.”

Kinuha niya ang isang maliit at lumang litrato mula sa kanyang pitaka—isang litrato naming dalawa noong bata pa ako, nakasuot ako ng toga ng Kindergarten at siya ay naka-akbay sa akin.

“Hinintay kita, pero gusto kong ikaw mismo ang makarating dito sa sarili mong sikap. At heto ka na,” dagdag niya.

Tumingin ako sa kanya, hindi na bilang pitong taong gulang na bata, kundi bilang isang babaeng handang harapin ang hinaharap. “So, pasado ba ako sa interview?”

Hinawakan niya ang kamay ko, ang init ng kanyang palad ay kapareho pa rin ng dati.

“Sa trabaho? Overqualified ka. Pero para sa pangako mo noong pitong taong gulang ka pa lang…” Nilapit niya ang mukha niya sa akin at bumulong, “Kailangan nating pag-usapan ang petsa ng kasal.”