Umuulan nang malakas sa Makati nang gabing iyon, parang binuhos ang buong langit sa lungsod.

Nakatayo ako sa harap ng isang mataas na gusali sa Ayala Avenue, walang payong, ang puting blouse ko ay dumikit sa balat, tumutulo ang tubig mula sa buhok ko pababa sa leeg. Mahina na ang baterya ng phone ko, at ang katawan ko ay nag-iinit dahil sa lagnat.

Tatlong oras.

Tatlong oras kong hinintay si Adrian Cruz.

Ang huli niyang mensahe sa akin:
“Hintayin mo ako sandali, paparating na ako.”

Naniniwala ako.

Hanggang sa huminto sa harap ko ang pamilyar niyang itim na Mercedes.

Bumaba ang bintana.

Lumabas ang mukha ni Adrian—parehong malamig, parehong kalmado.

Pero ang dahilan kung bakit ako natigilan… ay ang babaeng nasa passenger seat.

Si Isabel Reyes.

Ang ex niyang girlfriend.

Nakasuot siya ng coat ni Adrian, tuyong-tuyo ang buhok, mapula ang labi, at parang bagong alaga ang mga mata.

Samantalang ako… basang-basa, parang walang lugar na mapupuntahan.

Tiningnan ako ni Adrian, kunot ang noo.

— “Bakit hindi ka humanap ng masisilungan?”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil ayaw kong magsalita.

Kundi dahil bigla kong naintindihan… wala nang saysay ang kahit anong sabihin ko.

Binuksan ko ang pinto ng backseat at tahimik na umupo.

Walang nagsalita.

Ang tanging maririnig ay ang ulan sa salamin at ang mahinang tunog ng aircon.

Lumingon si Isabel, ngumiti ng malambing.

— “Ate Maya, sobrang lakas ng ulan kanina… natakot ako kaya sinundo ako ni Adrian. Sana hindi ka magalit.”

Agad na inilagay ni Adrian ang kamay niya sa balikat ni Isabel.

— “Huwag kang matakot, nandito ako.”

Isang pamilyar na linya.

Dati… para iyon sa akin.

Sumandal ako sa salamin, ipinikit ang mga mata.

Nanginginig ang katawan ko—hindi ko alam kung sa lamig… o sa sakit.

Mabilis na pumasok ang sasakyan sa isang high-end na condo sa Bonifacio Global City.

Huminto si Adrian.

Bumaba siya, binuksan ang pinto para kay Isabel, at pinayungan ito.

Maingat. Maalalay.

Eksaktong tulad ng ginagawa niya dati para sa akin.

Sumara ang pinto.

Naiwan akong mag-isa.

Nag-vibrate ang phone ko.

Mensaheng galing sa hotel sa Taguig:

“Ma’am Maya, confirmed na po ang engagement event ninyo sa susunod na Biyernes. Paki-check na lang po ang final guest list.”

Matagal kong tinitigan ang screen.

Pagkatapos, binuksan ko ang gallery.

Nandoon ang mga design ng wedding dress na ako mismo ang gumawa.

Ang guest list na paulit-ulit kong inayos.

At ang mensahe ni Adrian noon:

“Gusto kong maging unforgettable ang engagement natin sa buong Manila.”

Napangiti ako.

Mahina.

Pero walang laman.

Pagkaraan ng kalahating oras, bumalik si Adrian.

May amoy siya… pabango ni Isabel.

Pinatakbo niya ang kotse.

— “Ipagpaliban muna natin ang engagement.”

— “Hindi okay si Isabel ngayon. Kailangan niya ako.”

Tumango ako.

Walang tanong.

Walang away.

Walang luha.

Binuksan ko ang phone ko.

At nagpadala ng mensahe:

“I-cancel ang buong event.”

Hindi ipagpapaliban.

Kundi tatapusin.

…

Pagdating sa penthouse na may tanaw sa Manila Bay, hindi ako pumasok sa kwarto.

Dumiretso ako sa banyo.

Bumuhos ang mainit na tubig.

Pero malamig pa rin ako.

Hanggang buto.

Paglabas ko, nakaupo si Adrian sa sofa, may hawak na iPad.

Sa mesa, may nakahandang gamot sa sipon.

— “Inumin mo.”

Hindi man lang siya tumingin.

Hinawakan ko ang baso.

Mainit.

Napaka-init.

Naalala ko…

Noong dati, kahit simpleng ubo lang ako, tatakbo siya para bumili ng gamot.

Pero ngayon…

— “Gusto ni Isabel pumunta ng Boracay.”

— “Nakabook na ako.”

— “Pwede namang ipagpaliban ang engagement.”

Pumasok ako sa kusina.

At ibinuhos ang gamot sa lababo.

— “Hindi ko iinumin.”

Tumingin si Adrian, halatang inis.

— “Maya, ano na naman ba ito?”

— “Maging reasonable ka naman.”

Napatawa ako.

Mahina lang.

Pero iba.

— “Hindi ko kailangang maging reasonable.”

— “Kung sino ang gusto mong samahan… desisyon mo iyon.”

Tumayo siya.

— “Napaka-immature mo!”

Umalis siya, sinara ang pinto nang malakas.

Parang katapusan.

…

Kinabukasan.

Nag-empake ako.

Lahat.

Mga damit.

Mga design.

Mga alaala.

Tinanggal ko ang engagement ring.

Inilagay sa mesa.

Sa gitna.

At lumabas ako.

Paglabas ko, nakita ko si Adrian na may hawak na mainit na lugaw.

— “Saan ka pupunta?”

— “Lililipat ako malapit sa studio.”

Tumawa siya nang malamig.

— “Bahala ka. Huwag kang umasa na susunduin kita.”

Umalis siya.

Hindi lumingon.

Tumayo lang ako.

At tumingin sa saradong pinto.

Pagkatapos, tumawag ako ng movers.

Isang oras.

Wala nang bakas ko sa bahay na iyon.

…

Gabi.

Mag-isa ako sa maliit kong studio sa Quezon City.

Kumakain ng takeout.

Nakita ko ang post ni Isabel.

Isang bowl ng lugaw.

May kamay ng lalaki sa gilid.

Caption:

“Masarap sa pakiramdam kapag may nag-aalaga sa’yo.”

Nag-like ako.

At binlock siya.

…

10 PM.

Tumawag ang nanay ni Adrian.

— “Handa na ba ang engagement sa Friday?”

Tumingin ako sa ilaw ng lungsod.

— “Na-cancel na po.”

Tahimik.

— “ANO?!”

Pinutol ko ang tawag.

…

2 AM.

Biglang bumukas ang pinto.

Si Adrian.

Galit.

— “Kukunin ko lang passport ko.”

— “Gusto ni Isabel pumunta ng Hokkaido.”

Tinuro ko ang kahon.

— “Nandoon.”

Nakita niya.

Tumigil.

— “Pagbalik ko… bibilhan kita ng bag.”

Ngumiti ako.

— “Salamat.”

Natigilan siya.

— “Bakit ka nagpapasalamat?”

Tumingin ako sa kanya.

— “Kasi mula ngayon…”

— “Wala na tayo.”

Tumahimik ang lahat.

Tumunog ang phone niya.

Si Isabel.

Umalis siya.

Hindi lumingon.

…

Huminga ako nang malalim.

Binuksan ang laptop.

May email.

“Collaboration Invitation – De La Vega Fashion Group”

Lucas De La Vega.

Binuksan ko.

“Maya, matagal na kitang pinagmamasdan.”

“Panahon na para bumalik ka.”

Natigilan ako.

Kumidlat sa labas.

Kasabay—

Tumunog ang phone ko.

Unknown number.

Sinagot ko.

— “Maya… iniwan mo na si Adrian, tama?”

Tumigil ang tibok ng puso ko.

Boses…

Hindi ako nagkakamali.

Tatlong taon na ang nakalipas…

Bigla siyang nawala.

At ngayon—

Bumalik siya.

Sa mismong sandaling iniwan ko ang lahat.

Hinigpitan ko ang hawak ko sa phone.

— “Ano ang gusto mo?”

Saglit na katahimikan.

At pagkatapos—

— “Gusto kong malaman mo… kung sino ka talaga.”

Tahimik ang mundo sa kabilang linya.

Parang kahit ang ulan sa labas ay tumigil sandali.

Mahigpit kong hinawakan ang telepono.

— “Sino ka…?” mahina kong tanong.

May maikling paghinga.

Pagkatapos—

— “Ako si Lucas.”

Tumigil ang oras.

Lucas.

Ang pangalang pilit kong kinalimutan sa loob ng tatlong taon.

Ang lalaking biglang nawala sa buhay ko nang walang paliwanag.

— “Hindi mo ako pwedeng lokohin,” malamig kong sagot. “Si Lucas De La Vega ay nasa email ko, hindi sa linya na ito.”

Marahan siyang natawa.

— “Pareho lang iyon, Maya.”

Napatigil ako.

— “Ano’ng ibig mong sabihin?”

— “Ako si Lucas De La Vega.”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Ang pangalan na iyon… hindi basta pangalan.

Ito ang pinakamakapangyarihang apelyido sa mundo ng fashion sa buong Pilipinas—hindi, sa buong Southeast Asia.

At sinasabi niya ngayon na…

Siya iyon?

— “Hindi ka nakakatawa,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Kung laro ito—”

— “Hindi ito laro,” bigla siyang seryoso. “At alam kong hindi mo ako paniniwalaan. Kaya bukas… magkita tayo.”

Tahimik ako.

— “Bakit ako?”

Saglit siyang tumahimik.

— “Dahil ikaw ang tunay na tagapagmana ng De La Vega.”

Nabitawan ko ang telepono.

Tumama ito sa sahig.

Umiikot ang mundo.

Tagapagmana?

Ako?

Hindi ako nakatulog buong gabi.

…

Kinabukasan.

Nakasuot ako ng simpleng itim na damit, walang alahas, walang kahit anong magarbo.

Pero sa loob ko… parang may bagyo.

Dumating ako sa isang private lounge sa BGC.

Tahimik.

Eksklusibo.

At puno ng mga taong hindi basta-basta.

Pagpasok ko…

Nakita ko siya.

Si Lucas.

Pareho pa rin ang mukha.

Pareho pa rin ang mga mata.

Pero mas matalim.

Mas malalim.

Mas… malayo.

Tumayo siya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon…

Hindi ako makagalaw.

— “Hi, Maya.”

Mahina.

Parang walang nangyaring pagkawala.

Hindi ko napigilan.

Lumapit ako.

At sinampal siya.

Malakas.

Napalingon ang ilang tao.

Pero hindi siya gumanti.

Hindi siya nagalit.

Ngumiti lang siya.

Mapait.

— “Deserve ko ’yan.”

— “Tatlong taon, Lucas!” nanginginig ang boses ko. “Nawala ka! Walang paliwanag! Ngayon babalik ka at sasabihin mong… tagapagmana ako?!”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

— “Umupo ka muna.”

Ayoko.

Pero umupo ako.

Dahil kailangan ko ng sagot.

Inilapag niya ang isang makapal na envelope sa harap ko.

— “Buksan mo.”

Binuksan ko.

Mga dokumento.

Birth certificate.

Mga larawan.

Mga kontrata.

At isang liham.

Nakita ko ang pangalan ko.

Pero hindi ang apelyidong kilala ko.

Nakasaad doon:

Maya De La Vega.

Nanginginig ang kamay ko.

— “Hindi… hindi ito totoo…”

— “Totoo,” mahinahon niyang sagot. “Ikaw ang anak ni Alejandro De La Vega—ang nakatatandang kapatid ng ama ko.”

Napatingin ako sa kanya.

— “Namatay siya sa isang aksidente… pero hindi aksidente iyon.”

Huminto siya sandali.

— “Pinatay siya dahil sa mana.”

Nanlaki ang mata ko.

— “At para protektahan ka… itinago ka ng ina mo. Ibinigay ka sa isang ordinaryong pamilya.”

Biglang bumuhos ang luha ko.

— “Kaya pala…”

Kaya pala kahit gaano ako magsikap…

Pakiramdam ko laging may kulang.

Parang hindi ako bagay sa mundong ginagalawan ko.

— “Bakit ngayon mo lang sinasabi?” bulong ko.

— “Dahil ngayon lang ako nagkaroon ng kapangyarihan,” sagot niya. “Tatlong taon akong lumaban para kunin ang posisyon ko sa pamilya.”

— “At ngayon… kaya na kitang protektahan.”

Tahimik ako.

Lahat ng sakit.

Lahat ng pagkalito.

Parang unti-unting nagkakaroon ng sagot.

— “At si Adrian?” bigla kong tanong.

Tumigas ang mukha ni Lucas.

— “Ginamit ka niya.”

— “Hindi niya alam ang buong katotohanan… pero alam niyang may halaga ka.”

Napapikit ako.

Oo.

Ngayon ko lang naintindihan.

Kung bakit siya biglang nagbago.

Kung bakit parang…

Hindi na ako mahalaga.

Hindi dahil may iba siya.

Kundi dahil…

May mas malaking plano siya.

— “Pero huli na siya,” dagdag ni Lucas. “Dahil ngayon… ikaw na ang may kontrol.”

…

Tatlong linggo ang lumipas.

Mabilis ang lahat.

Napakabilis.

Ang maliit kong studio sa Quezon City…

Naging bahagi ng De La Vega Fashion Group.

Ang mga design ko…

Nasa runway na.

Ang pangalan ko…

Nasa headlines.

“Maya De La Vega – The Rising Queen of Manila Fashion.”

At si Adrian?

Dumating siya isang gabi.

Sa harap ng bagong opisina ko.

Mukha siyang pagod.

Gulo ang buhok.

At unang beses…

Mukha siyang talunan.

— “Maya…”

Hindi ko siya pinapasok agad.

Pinagmasdan ko siya.

Tahimik.

— “Pwede ba tayong mag-usap?”

Walang emosyon akong sumagot.

— “Tungkol saan?”

Napayuko siya.

— “Nagkamali ako.”

Hindi ako nagsalita.

— “Hindi ko alam kung paano aayusin… pero—”

— “Wala nang aayusin,” putol ko.

Napatingin siya.

— “Maya, mahal kita—”

— “Hindi.”

Mahina.

Pero matatag.

— “Minahal mo ako noong convenient lang.”

Tahimik siya.

— “At iniwan mo ako noong kailangan kita.”

Lumapit siya.

— “Please…”

Umiling ako.

— “Huli ka na, Adrian.”

Tahimik ang hangin.

— “Dahil noong pinili mo siya…”

Huminga ako nang malalim.

— “Pinili ko ang sarili ko.”

At isinara ko ang pinto.

Sa mukha niya.

Hindi na ako lumingon.

Hindi na ako nasaktan.

…

Ilang araw pagkatapos…

Isang malaking fashion gala sa Manila.

Ilaw.

Camera.

Mga kilalang tao.

At ako…

Nakatayo sa gitna.

Hindi na bilang babae na iniwan.

Kundi bilang babae na bumangon.

Lumapit si Lucas.

Nakasuot ng itim na suit.

— “Handa ka na?”

Ngumiti ako.

— “Matagal na.”

Inabot niya ang kamay ko.

Sandaling nag-alinlangan ako.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa alaala.

Pero sa pagkakataong ito…

Pinili kong magtiwala.

Hinawakan ko ang kamay niya.

At sabay kaming lumakad papunta sa entablado.

Palakpakan.

Malakas.

Walang katapusan.

At sa gitna ng lahat ng iyon…

Naramdaman ko.

Sa wakas.

Hindi na ako nawawala.

Hindi na ako kulang.

Hindi na ako naghihintay.

Ako na ang pinipili.

Ako na ang pinipili ang sarili ko.

At sa unang pagkakataon…

Ang puso ko…

Tahimik.

At buo.