Siren ng Isla ng Esmeralda
Kasalukuyang nasa rurok ng panahon ng pagliligawan (mating season) ng mga serena, at malapit na itong matapos.
Gayunpaman, ang pinakamalakas na lalaking serena sa Isla ng Esmeralda ay hindi pa rin nakakahanap ng mapapangasawa. Bagaman kaya niyang manghuli ng biktima na tumitimbang ng daan-daang kilo, hindi siya kailanman lumahok sa sayawan ng pag-ibig ng kanyang lahi. Malinaw na isa itong kawawang nilalang na lumaking mag-isa, walang pamilyang nagturo sa kanya ng mga tradisyon.
Gumamit ako ng megaphone para turuan siyang kantahin ang kundiman ng pagliligawan. Nagsuot pa ako ng pekeng buntot at sumisid sa ilalim ng dagat para ipakita kung paano ang tamang indak ng sayaw ng pag-ibig. Mabilis siyang matuto, at pagkatapos ay isinayaw niya itong muli para sa akin.
Nang ipadala ko ang mga dokumento at video sa aking propesor, agad akong nakatanggap ng matinding mura.
“Gunggong! Hindi mo ba nakikita ang matutulis niyang ngipin, mahabang kuko, at ang buntot niyang sobrang haba at maskulado? Hindi ‘yan basta-bastang serena!”
“Kamukha siya ng Siren sa mga mitolohiya. Kaya niyang laslasin ang tiyan mo at dukutin ang puso mo sa isang kurap lang. Ang tanging paraan ng pagliligawan ng nilalang na ‘yan ay parang pangangaso—kikidnapin ang kapareha, itatago sa lugar na walang makakakita, hanggang sa mapuno ng itlog ang tiyan ng biktima.”
“Umalis ka na riyan! Ngayon na!!!”
Ngunit huli na ang lahat.
1
Dalawang buwan ang nakalilipas, isang bagong lalaking serena ang lumitaw sa kabilang panig ng Isla ng Esmeralda. Karaniwan, ang mga serena ay namumuhay nang pangkat-pangkat. Pero may mga batang lalaki na pinipiling iwan ang kanilang tribo para maghanap ng pag-ibig sa ibang teritoryo—isang matalinong paraan para sa genetic exchange.
Ngunit ang isang ito ay kakaiba. Hindi tulad ng ibang serena na may bilugang mukha at maamong hitsura, ang mukha niya ay matalim at perpekto, parang isang estatwa ng diyos na malamig ang tingin. Ang kanyang buhok ay kulay pilak-platinong mahaba, ang mga mata ay luntian (emerald green), at ang buntot niya ay itim na may gintong kislap, may habang 2.5 metro—mas mahaba kaysa sa karaniwang 2.1 metro ng mga lokal na serena.
Pinangalanan ko siyang Opal.
Isang araw, habang sakay ako ng bangka, nakita ko siyang humahabol sa isang marlin na tumatakbo ng 110 km/h. Naabutan niya ito nang walang kahirap-hirap at nilaslas ang tiyan nito. Sa kabila ng amoy ng dugo, walang pating na nangahas lumapit.
Nang dumaan siya sa gilid ng bangka ko bitbit ang huli niya, hindi ko napigilang humanga: “Ang galing mo talaga.”
Tiningnan niya ako nang matalim. Akala ko ay katapusan ko na, pero laking gulat ko nang hiwain niya ang pinakamasarap na bahagi ng isda at ihagis sa loob ng bangka ko. Binibigyan ako ng pagkain ng isang mabangis na nilalang ng dagat.
2
Lumipas ang dalawang buwan, hindi pa rin naghahanap ng kapareha si Opal. Ang mga huli niyang isda na iniiwan niya sa pantalan ay madalas nakawin ng ibang mga lalaking serena para iregalo sa kanilang mga nililigawan.
Sabi ng propesor ko, baka dahil mag-isa siyang lumaki, hindi niya alam ang Kundiman ng Pag-ibig (Mating Song). Kung hindi siya kakanta, walang babaeng serena ang makakaalam na naghahanap siya ng asawa.
Ayaw kong masayang ang thesis ko. Kaya tinuruan ko siya.
“Opal,” tawag ko sa kanya sa pantalan.
Nagulat ako nang sumagot siya: “Opal… Luningning (ang pangalan ko).”
Malinaw ang pagbigkas niya. Higit siyang matalino kaysa sa mga hayop sa dagat. Kinantahan ko siya ng awit ng pagliligawan. Sa una, nagalit siya at sinira ang megaphone ko, pero nang ako na mismo ang kumanta nang live, tinitigan niya ako nang hindi kumukurap.
Nakuha niya ang buong kanta sa isang subok lang. Pero imbes na kantahan ang ibang serena, sa bintana ko siya umaawit tuwing hatinggabi.
3
Hindi pa rin sapat ang kanta. Kailangan niya ring matutunan ang sayaw.
Kaya naman, nagsuot ako ng diving suit na may disenyong buntot ng isda at lumusong sa tubig. Gusto kong ipakita sa kanya ang mga galaw na dapat niyang gawin para maakit ang mga babaeng serena sa paligid ng isla.
Habang sumasayaw ako sa ilalim ng tubig, lumapit si Opal. Hindi niya ginagaya ang sayaw ko para sa ibang serena. Sa halip, niyakap niya ako mula sa likod. Ang kanyang malalakas na braso ay parang bakal na pumulupot sa akin, at ang kanyang buntot ay dahan-dahang pumulupot sa aking mga binti.
Sa sandaling iyon, naalala ko ang babala ng aking propesor:
“Ang paraan ng pagliligawan nila ay parang pangangaso… hanggang sa mapuno ng itlog ang tiyan ng biktima.”
Ang mga mata ni Opal ay hindi na malamig. Nag-aapoy ang mga ito ng pagnanasa habang ibinubulong niya ang pangalan ko sa ilalim ng tubig:
“Luningning… akin.”
Naintindihan ko na sa wakas. Hindi siya “hindi marunong” manligaw. Pinapanood niya lang ako, naghihintay na ako mismo ang magturo sa kanya kung paano ako bibihagin.
4
Ang tubig sa paligid namin ay biglang uminit, o baka ang katawan ko lang ang nag-aapoy sa takot. Ang mga kuko ni Opal, na nakita kong pumatay ng dambuhalang isda, ay dahan-dahang gumagapang sa aking leeg—hindi para sumakal, kundi para haplusin ako na parang isang mamahaling hiyas.
“Opal, bitawan mo ako… hindi ako serena,” pilit kong kumpas sa ilalim ng tubig, habang ang hangin sa aking tangke ay paubos na.
Ngunit lalong humigpit ang yakap niya. Ang kanyang buntot na itim at ginto ay pumulupot sa aking baywang, hinihila ako pababa sa kailaliman kung saan wala nang sinag ng araw na umaabot.
Doon, sa isang kuwebang puno ng mga kumikinang na perlas at kalansay ng mga dambuhalang nilalang, binitawan niya ang aking maskara.
“Luningning… akin,” bulong niya, ang boses niya ay parang kanta na bumabalot sa aking kaisipan.
Hindi ko na mapigilan ang antok. Ang huling nakita ko ay ang kanyang mga luntian na mata na unti-unting nagbabago—ang itim na balintataw ay naging matulis na guhit, ang tanda ng isang maninila na nakahanap na ng kanyang habambuhay na biktima.
5
Nagising ako sa isang tuyong bahagi sa loob ng kuweba. Ang hangin dito ay amoy dagat at lansa. Sa harap ko, nakasalansan ang bundok ng mga pinakasariwang isda at kakaibang prutas sa ilalim ng dagat.
Si Opal ay nakabantay sa bukana, ang kalahati ng kanyang katawan ay nasa tubig, ang kalahati ay nakasandal sa bato. Sa liwanag ng mga phosphorescent algae, mukha siyang isang malupit na diyos.
“Kain,” utos niya, habang inilalapit ang isang piraso ng puting karne ng isda sa aking bibig.
Nanginginig ang aking kamay. “Opal, kailangan kong bumalik sa itaas. Mamamatay ako rito.”
Umiling siya. Ang kanyang buntot ay humampas sa tubig, lumikha ng malakas na alon na yumanig sa buong kuweba. Lumapit siya, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa akin.
“Hindi aalis. Dito ka lang. Magbubuo tayo ng pamilya.”
Naalala ko ang sinabi ng aking guro: “Hanggang sa mapuno ng itlog ang tiyan ng binuhat na kapareha.”
Napatingin ako sa aking tiyan at pagkatapos ay sa kanya. Sa bawat haplos niya, nararamdaman ko ang kakaibang kuryente—isang uri ng lason o gayuma na unti-unting nagpapalimot sa akin kung sino ako.
“Ang ganda ng kanta mo, Luningning,” kanta niya, gamit ang himig na itinuro ko sa kanya. “Ngayon, ako naman ang magtuturo sa iyo… kung paano maging reyna ng kalaliman.”
Sa labas, ang bagyo ay nagsisimulang humampas sa Isla ng Esmeralda, ngunit sa loob ng madilim na kuwebang ito, wala nang ingay kundi ang tibok ng puso ng isang tao at ang mapanganib na pag-ibig ng isang Siren.
6
Lumipas ang mga araw na hindi ko na mabilang. Ang mundo sa itaas—ang aking thesis, ang unibersidad, ang ingay ng mga tao—ay tila isang malabong panaginip na lamang. Sa loob ng kuwebang ito, ang tanging katotohanan ay ang malamig na balat ni Opal at ang kanyang nag-aapoy na pagtingin.
Isang gabi, narinig ko ang ugong ng isang makina sa itaas ng tubig. Ang mga searchlight ng mga rescuer ay gumuguhit sa ibabaw ng dagat. Ang puso ko ay kumaba nang malakas. Pag-asa!
Ngunit bago pa ako makasigaw, isang malakas na bisig ang bumalot sa aking katawan. Hinila ako ni Opal sa pinakamadilim na sulok ng kuweba. Ang kanyang mga kuko ay dahan-dahang dumaan sa aking labi, isang babala na manahimik.
“Sshhh… Luningning,” bulong niya, ang boses niya ay nanginginig sa galit at takot na mawala ako. “Sila… kukunin ka. Hindi ko hahayaan.”
Sa sandaling iyon, nakita ko ang tunay na anyo ni Opal. Hindi siya isang hayop na walang isip. Siya ay isang nilalang na may labis na pagmamahal—isang pagmamahal na nakakasakal, nakakabulag, at nakakamatay.
7
Nang mawala ang tunog ng mga makina, binuhat ako ni Opal patungo sa isang altar na gawa sa mga korales. Doon, inilabas niya ang isang kumikinang na perlas, ang laki nito ay parang puso ng tao. Ito ang “Puso ng Karagatan,” ang pinakasagradong alay ng isang Siren sa kanyang napiling kabiyak.
“Kainin mo ito,” utos niya. Ang kanyang tinig ay hindi na utos, kundi isang pagsamo. “Para hindi ka na mamatay sa ilalim ng tubig. Para maging katulad kita.”
Alam ko ang ibig sabihin nito. Kapag kinain ko ang perlas, mawawala ang aking pagkatao. Magbabago ang aking katawan, tutubo ang aking buntot, at ang aking mga alaala sa lupa ay mabubura.
Tiningnan ko ang mga mata ni Opal. Wala na roon ang bangis, tanging ang wagas na debosyon ng isang nilalang na nag-iisa sa loob ng libu-libong taon.
Hinawakan ko ang kanyang mukha. “Opal… mahal ko ang kanta mo.”
Dahan-dahan kong isinubo ang perlas. Ang lasa nito ay parang asin at dugo, ngunit ang epekto nito ay parang isang mainit na agos na dumadaloy sa aking mga ugat. Ang aking mga binti ay nagsimulang magkadikit, ang aking balat ay nagkaroon ng mga pilak na kaliskis. Ang sakit ay tila isang kanta na unti-unting nawawala.
Wakas
Isang taon matapos ang pagkawala ng isang batang researcher sa Isla ng Esmeralda, isang bagong balita ang gumulantang sa mga mangingisda.
May nakikita silang dalawang anino sa ilalim ng malinaw na tubig. Ang isa ay isang dambuhalang Siren na may buntot na itim at ginto, at ang isa naman ay isang mas maliit na serena na may buntot na kulay pilak-asul.
Hindi sila nangangaso. Sa halip, tuwing bilog ang buwan, maririnig ang isang napakagandang duet ng kundiman na umaalingawngaw sa buong baybayin. Isang kanta ng pag-ibig na hindi para sa tao, kundi para sa dalawang nilalang na nahanap ang isa’t isa sa kailaliman ng kawalang-hanggan.
Ang aking thesis ay hindi na natapos. Ngunit sa ilalim ng dagat, sa tabi ni Opal, isinusulat ko ang isang bagong kuwento—isang kuwento na walang katapusan, sa ilalim ng asul na mundo kung saan ang pag-ibig ay kasing lalim ng karagatan.
