MAY ISANG ASONG KALYE NA PALAGI KONG PINAPAKAIN SA KANTO NG AMING LUGAR—HINDI KO INAKALA NA BALANG ARAW, MAY GAGAWIN SIYANG ISANG BAGAY NA GANITO NA MAGBABAGO SA BUHAY KO…

Hindi naman ako animal lover. Wala rin kaming aso sa bahay. Pero may isang stray dog sa kanto namin na lagi kong nakikita tuwing gabi pag uwi ko galing office. Payat siya at madalas nakahiga dun sa ilalim ng poste ng ilaw malapit sa tindahan.

Unang beses ko siyang napansin nung galing akong overtime sa work. May dala akong takeout pero busog na ako kaya may natirang manok sa plastic. Habang naglalakad ako pauwi, napansin kong nakatingin lang siya sakin.

Hindi siya lumalapit, nakaupo lang habang pinapanood ako. Ewan ko kung bakit pero inilapag ko yung manok sa gilid ng kalsada at sinabi ko, “O ikaw na kumain nito.” Para nga akong timang nakikipag usap pa hahaah.

Hindi pa rin siya gumalaw agad. Nung medyo malayo na ako saka lang siya lumapit sa pagkain.

Mula nun kapag may sobra akong pagkain pag uwi galing office, minsan tinapay, minsan kanin na may ulam, dinadala ko sa kanto para sa kanya. Hindi naman everyday pero madalas pag napapadaan ako dun.

Habang tumatagal parang nakilala na niya ako. Pag papalapit na ako sa poste ng ilaw tumatayo na siya at kumakawag yung buntot niya.

Hindi pa rin siya lumalapit ng sobra pero halata na inaabangan niya ako. Hindi ko rin siya pinangalanan.

Hindi ko rin iniisip na magiging special siya sa buhay ko. Sa isip ko simpleng tulong lang sa hayop na gutom. Lumipas ang ilang buwan na ganun lang ang routine ko. Work sa umaga, uwi sa gabi, minsan may pagkain para sa aso sa kanto.

Hanggang sa isang gabi na nagbago ang tingin ko sa kanya. Bandang alas dose na nun ng gabi. Galing ako overtime kaya pagod na pagod ako. Tahimik na yung street namin pag ganung oras at karamihan tulog na.

Pagdaan ko sa kanto nakita ko siya ulit sa ilalim ng poste. May dala akong tinapay galing pantry ng office kaya ibinigay ko sa kanya. Kumain siya agad habang ako naman dumiretso na sa bahay. Pagdating ko sa kwarto nagpalit lang ako ng damit at natulog agad. Siguro mga isang oras na akong tulog nung nagising ako sa sobrang lakas na tahol ng aso. Hindi yung normal na tahol lang.

Paulit ulit at parang may tinuturo siya. Sa una binalewala ko pero hindi tumitigil kaya tumayo ako at sumilip sa bintana ng kwarto ko. Maliwanag yung ilaw sa kalsada kaya kita ko yung gate namin mula sa taas.

Dun ko nakita yung stray dog na pinapakain ko. Nakatayo siya sa harap ng gate namin habang malakas na tumatahol at nakatingin sa gilid ng bakod.

Nakaramdam ako ng matinding kaba. Malinaw na sinusubukan ng lalaking buksan ang gate namin, at kung hindi dahil sa aso, malamang ay nakapasok na siya sa loob ng bahay habang mahimbing akong natutulog.

Tumakbo ako pababa at mabilis na binuksan ang mga ilaw sa labas habang sumisigaw ng, “Sino ‘yan?! Magnanakaw!”

Dahil sa ingay ng aso at sa biglang pagliwanag ng paligid, nataranta ang lalaki. Sinubukan niyang sipain ang aso para tumabi, pero hindi natinag ang asong kalye. Lalo itong nagtapang, ipinakita ang kanyang mga ngipin at tila handang sumunggab. Sa takot na mahuli, mabilis na tumakbo palayo ang lalaki patungo sa madidilim na eskinita.

Nanginginig pa ang aking mga kamay habang dahan-dahan kong binubuksan ang maliit na pinto ng aming gate. Naroon pa rin ang aso, hinihingal, at dahan-dahang ikinakawag ang kanyang buntot nang makita ako.

Hindi ko akalain na ang isang pirasong manok at tira-tirang tinapay ay susuklian niya ng ganitong katapatan. Noong gabing iyon, hindi na siya bumalik sa ilalim ng poste ng ilaw sa kanto.

• Mula ‘Stray’ Patungong ‘Family’: Kinabukasan, hindi ko na siya hinayaang matulog sa labas. Pinunasan ko siya, dinala sa vet, at binigyan ng pangalang “Hero.” * Bagong Pananaw: Dati ay wala akong pakialam sa mga hayop sa paligid, pero dahil kay Hero, naging volunteer na ako sa isang local animal shelter tuwing weekend.

• Isang Matibay na Samahan: Si Hero na ang naging bodyguard ko tuwing uuwi ako galing overtime. Hindi na ako natatakot maglakad sa dilim dahil alam kong may nagbabantay sa akin.

Nagtatrabaho man ako para sa pera at career, tinuruan ako ni Hero na ang pinakamahalagang investment sa buhay ay ang malasakit. Minsan, ang mga nilalang na inaakala nating walang boses ang siyang magliligtas sa atin sa oras ng panganib.